“സ്വപ്നങ്ങള് ഇന്നവസാനിക്കുകയാണ്, എണ്റ്റെ ജീവിതവും. നാളത്തെ പകല് മുതല് ഗൌരിയില്ല. ഞാന് കണ്ട സ്വപ്നങ്ങള് , എഴുതിതീര്ന്ന വാക്കുകള്, പിന് വിളിയാകന്ന ഓര്മ്മകള് , എല്ലാം, ഇന്നവസാനിക്കു൦. ഈ തൂതപുഴ യുടെ തീരത്ത് , എന്നോടൊപ്പം അവയെല്ലാം എരിഞ്ഞടങ്ങും .പക്ഷെ ഒന്നുമാത്രം ചിലപ്പാള് അവശേഷിച്ചേക്കാം , ഗൌരി എന്ന പേര്.
അവള് എവിടെയോ വായിച്ചതോര്ത്തു.
‘നമ്മുടെ ആയുസ്സ്, നമ്മളുടെ മരണം വരെയുള്ള കാലഘട്ടം മാത്രമല്ല, നമ്മളുടെ ഓര്മ്മകള് മനസ്സില് സൂക്ഷിക്കുന്നവരുടെ മരണം വരെകൂടിയുള്ളതാണ്.’
“അങ്ങനെയാണെങ്കില് എത്ര പേര് , ന്നെ ഓര്ക്കും…….. ?ഒരുപാടു മുഖങ്ങള് മനസ്സില് തെളിയുന്നുണ്ട്…..പക്ഷെ ഒന്നുറപ്പാട്ടോ, ഋഷി യെന്നെയോര്ക്കില്ല.”
മുംബൈ സി എസ് ടി റെയില്വൈ സ്റ്റേഷനിലെ രണ്ടാം നമ്പര് പ്ളാഫോമില് എത്തിയ വിദര്ഭ എക്സ്പ്രസ്സില് ജനാലയ് ക്കരികെ ഇരിക്ക്കയായിരുന്നു കീര്ത്തി.
അരികിലൂടെമിനറല് വാട്ടര് നിറച്ച കുപ്പികള് വില്ക്ക്ന്ന ഒരാളെ അവള് കണ്ടു. ചൂടപ്പം പോലെ അവയെല്ലാം വിറ്റുതീരുകയാണ്.
തണ്റ്റെ കൂട്ടുകാരന് അന്വ്വര് ഒരിക്കല് പറഞ്ഞ വാചകം അവള് ഓര്ത്തെടുത്തു.
“ഒരു ലിറ്റര് കുടിവെള്ളത്തിന് , മണ്ണെണ്ണയേക്കള് വിലനല്കേണ്ട ഒരു രാജ്യത്താണ് നമ്മള് ജീവിക്കുന്നത്”
കീര്ത്തിക്ക് ഭാഗ്യത്തിന് ഒരു ബോട്ടില് കിട്ടി.
താന് ഇന്നേ വരെ കുടിച്ച എല്ലാ വെള്ളത്തിനെക്കളും സ്വാദ് തോന്നി ആ കുപ്പിയിലെ വെള്ളത്തിന്ന്.
കുടിച്ച്കഴിഞ്ഞ് കുപ്പി അടയ്ക്കാനൊരുങ്ങവെ അവള് അതിണ്റ്റെ ലേബലിലേക്ക് അലക്ഷ്യമായി ഒന്ന് നോക്കി
‘നിള’
“വിധി സമ്മാനിക്കുന്ന മുറിപ്പാടുകള് , അതെത്ര ആഴമേറിയതായാലും, നാം നമ്മിലേക്ക് തന്നെ ഒതുക്കിവെക്കുo,കാലം എന്ന പ്രഹേളികയെ കൂട്ടുപിടിച്ച്.”
അരവിന്ദന് സ്വന്തം ജീവിതത്തക്കുറിച്ച് കോറിയിട്ട വരികളാണിവ . സ്നേഹം നല്കാതകന്ന അമ്മയും , പിതൃത്വം എന്ന വാക്ക് അര്ഥശൂന്യമാക്കിയ അച്ഛനും , പ്രണയം നടിച്ച പ്രണയിനിയും, തന്നെ നോക്കി ആര്ത്തുചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സമൂഹവും ,എല്ലാം, അരവിന്ദനെ മുറിവേല്പ്പിച്ച സത്യങ്ങളായിരുന്നു.
മായ്ച്ചുകളഞ്ഞൊരു ഭൂതകാലം. അനിവാര്യതയായിരുന്നു, വിരഹവും വേദനയുമില്ലാത്ത ഭാവി ജീവിച്ചുതീര്ക്കുവാന്. പക്ഷെ , പിന്നെയും തോല്വികള് തന്നെയായിരുന്നു,അരവിന്ദന് കൂട്ടിരുന്നത്, പാര്വ്വതിയുടെ കാര്യത്തിലും.
പാര്വ്വതി,ജീവിതമെന്തന്നു പഠിപ്പിച്ച ഏതാനും ദിവസങ്ങള്ക്കൊടുവില് , തന്നെയും മകളെയും തനിച്ചാക്കി മരണം കൊണ്ടുപോയ ജീവിതസഖി.
റീജ്യണല് ക്യാന്സര് സെണ്റ്ററിലെ ശീതീകരിച്ച മുറിയിലും അരവിന്ദന് വിയര്ക്കുകയായിരുന്നു.
“ഞാന് പ്രണയിക്കുകയായിരുന്നു നിന്നെ, ഇത്രയും കാലം, സത്യം”
കാമുകനെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു പ്രണയലേഖനം, ഇരുപതു വര്ഷങ്ങള്ക്കിപ്പുറവും ആ പുസ്തകത്താളില് അനക്കമില്ലാതിരിക്കുന്നു!!
അത്ഭുതമായിരുന്നു എനിക്ക്, ഇത്രയും കാലം ആ പ്രണയലേഖനം ഈ പുസ്തകതാളില് ഒരുവിരല് സ്പര്ശം പോലുമേല്ക്കാതെ കിടന്നതില്.
ഞാന് പുറംചട്ട ഒന്നു കൂടി മറിച്ചുനോക്കി, അതെ ,അതുതന്നെ ഞാന് വായിക്കാനേറെ കൊതിച്ചിരുന്ന ‘ഖസാക്കിണ്റ്റെ ഇതിഹാസം’.
പിന്നെ എണ്റ്റെ ഉള്ളില് ഒരു ചോദ്യമായിരുന്നു,
‘ഇരുപതു വര്ഷത്തിനിടയില് ഈ ലൈബ്രറിയില് വിശപ്പടക്കാന് വന്നവരില് ഒരാള് പോലും ഈ പുസ്തകം മറിച്ചുനോക്കാതെ പടിയിറങ്ങിയതെന്തേ?’
“ദീപൂ,എടാ നീക്കടാ “
കാര്ത്തികിണ്റ്റെ ശബ്ദമാണതെന്ന് പാതിമയക്കത്തില് ഞാനറിഞ്ഞു.
സമയം നോക്കി, നാലുമണി കഴിഞ്ഞിട്ടേയുള്ളൂ,ഞാന് തിരിഞ്ഞുകിടന്നു.
അവന് വിടാനുള്ള ഭാവമില്ല,”വേഗം കുളിച്ച് വാടാ,ഇപ്പോ തന്നെ ഒരു സ്ഥലം വരെ പോകാന്ഉണ്ട്. അവണ്റ്റെ ഭാവം കണ്ടപ്പോള് സമ്മതിക്കാതിരിക്കാന് തോന്നിയില്ല.
കുറ്റിപ്പുറം പാലത്തിലൂടെ അഞ്ചുമണിയുടെ തണുത്തകാറ്റ് ഒരുപൊടിപോലും വിടാതെ മുഖത്തടിക്കൂമ്പോഴാണ് ഞാന് അവനോട് ചോദിച്ചത്.
“എവിടേക്കാടാ ഈ സമയത്ത്”?.
“എന്റെ ഓര്മ്മകള് മറവികളാകുന്നു,
സ്വപ്നങ്ങള് ഓര്മ്മകളും”… Read the rest
നിശബ്ദമായ ഒരോര്മ്മപെടുത്തലായിരുന്നു ഈ ശിവരാത്രിയും, എനിക്ക്.സ്വാതിയെക്കുറിച്ച്,മൂന്ന് വര്ഷം നീണ്ട പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച്,അതിന്റെ വേദനയെക്കുറിച്ച്…….
സ്വാതി! രണ്ടായിരത്തിനാല് മൈയ് 20ന് കണ്ടതുമുതല് ഞാന് പ്രണയിക്കാന് തുടങ്ങിയ പെണ്കുട്ടി.പിന്നീട് മൂന്ന് വര്ഷം നീണ്ട മൌനാനുരാഗത്തിന് ശേഷം, രണ്ടായിരത്തിയേഴ് ഫെബ്രവരി പതിനാറിന് ,ഇതുപോലൊരു ശിവരാത്രി ദിവസം ഞാന് അവളോട് എന്റെ പ്രണയം വെളിപെടുത്തി.
അന്ന്,”ഇഷ്ടമല്ല” എന്ന ഒരൊറ്റ വാക്കിന് ഇത്രയേറെ ദുഃഖം നല്കാനാവുമെന്ന് ഞാനറിഞ്ഞു.
ഇന്നലെകളിലെ ഇന്ന് എന്റേതായിരുന്നു,
പക്ഷെ ഇന്നത്തെ ഇന്നലെകള് എന്റേതല്ലാതാവുന്നു… Read the rest
“ഞാനെന്ന സത്യത്തിനുമപ്പുറം,
ഞാനെന്ന അസത്യമുണ്ട്”… Read the rest
എന്തുകൊണ്ട് ഞാന്? എന്ന ചിന്ത ഒരിക്കല് പോലും നമ്മുടെ ഉള്ളില് മുളച്ചിട്ടില്ല. എന്തുകൊണ്ട് അവള്, അല്ലെങ്കില് അവന് ?എന്ന് ചിന്തിക്കാന് നമുക്ക് വളരെ ഇഷ്ടമാണുതാനും. എന്തുകൊണ്ട് അതിനുമപ്പുറത്തേക്ക് ,നമ്മെക്കുറിച്ചു തന്നെ വിലയിരുത്താന് ഒരാളും ധൈര്യപെടുന്നില്ല,ഇത്രയേ ഉള്ളു നമ്മുടെ ആത്മധൈര്യം?”
ആദ്യമായി അവളെ കണ്ടപ്പോള് ഈ വാക്കുകള് കേട്ടപ്പോള്,ഞാന് അത്ഭുതം കൂറി,എങ്ങനെ ഒരു പെണ്കുട്ടി ഇത്ര വ്യത്യസ്തമായി ചിന്തിക്കുന്നുവെന്ന്. പക്ഷെ , അടുത്തറിഞ്ഞപ്പോള് എണ്റ്റെ ആശ്ചര്യത്തിണ്റ്റെ മുഖപടം അലിഞ്ഞില്ലാതാവുകയായിരുന്നു.
അവളങ്ങനെയായിരുന്നു,അതുപോലെതന്നെയായിരുന്നു അവളുടെ ഒരോ വാക്കുകളും,നമുക്കൊരിക്കലും പിടിതരില്ല.
എന്തോ, മറ്റുള്ളവരെ പോലെ ആ വാക്കുകളില് നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാന് എനിക്ക് തോന്നിയില്ല .
“ഒരൊറ്റ സ്നാപ്പിലൊതുങ്ങുന്ന ജീവിതമായിരുന്നെങ്കില് എന്ത് രസമാവുമായിരുന്നു. ഒരു സ്വപ്നത്തിണ്റ്റെ ദൈര്ഘൃം മാത്രമുള്ള ജീവിതം,അതൊരു സ്വപ്നം തന്നെയാ,ഇത്രേം നീളമുള്ള ജീവിതം ഒരിക്കലെങ്കിലും മടുക്കാത്തവരായി ആരുമുണ്ടാവില്ല”.
ആ വാക്കുകള് ഒരു തുടക്കമായിരുന്നു,എണ്റ്റെ മനസ്സ് ചിന്തിക്കുന്നത് അവള്ക്ക് വാക്കുകളായി കോറിയിടാന് സാധിക്കുമായിരുന്നു.എണ്റ്റെ ചിന്തകള്ക്കധീതമായ അവളുടെ വാക്കുകളേക്കാള് ,എന്നെ അവളിലേക്കടുപ്പിച്ചത് ,എണ്റ്റെ മനസ്സിനോടൊത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്ന അവളെയായിരുന്നു.
“ഓരോ ജീവിതത്തിനും ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളുണ്ടാവും,
ഓരോ സ്വപ്നത്തിനും ഒരുപാട് അര്ഥങ്ങളും
പക്ഷെ ,നമ്മള് ഒരൊറ്റ നിര്വ്വചനത്തിലൊതുക്കും ,
അതാണ് നമ്മുടെ ഏവും വലിയ തെറ്റ്”.
ആ ഒരു നിര്വ്വചനത്തിനതീധമായി പലപ്പോഴും ഞാന് ചിന്തിക്കാന് ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്,പക്ഷെ കഴിയുന്നില്ല.’മനുഷ്യസഹജമാണെന്ന’ വിലയിരുത്തലായിരുന്നു പിന്നീട്.
“ഏകാന്തത,ഒരു സത്യമാണ്.ആര്ക്കും അതിനെതിരെ മുഖം തിരിച്ച് നിലക്കാനാവില്ല.കാരണം,നിദ്ര എന്നത് എല്ലാവരും ഇഷ്ട്പെടുന്ന ഒരു ഏകാന്തതയാണ്.എല്ലാം മറന്ന് ,നിദ്രയുടെ ലോകത്തേക്ക് കണ്ണടച്ച് നടന്നടുക്കുമ്പോള്,നാം ഏകനാണ്.ആരും ഇഷ്ടപെട്ട്പോകും”.
ഉറക്കം എന്നെ പിടികൂടുന്നതിന് തൊട്ടുമുന്പായിരിക്കും, ഞാന് ഏവും ഇഷ്ടപെടുന്ന ആ ശബ്ദം എണ്റ്റെ കാതുകളില് വന്നലയ്ക്കുക.എന്നിട്ട് ഇത്പോലൊരു മുഖവരയോടെ,ഏകാന്തതയുടെ ലോകത്തേക്ക് എന്നെ പറഞ്ഞയക്കാതെ അവള് പിടിച്ച്നിര്ത്തും.ഞാന് ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട് ,പലതവണ ,എങ്ങനെ അവള് നിദ്രയെ ഇത്ര വിദ്ഗ്ദമായി കബളിപ്പിച്ച് എണ്റ്റെ അരികിലെത്തുന്നുവെന്ന്.പക്ഷെ അവളുടെ ഓരോ ചലനങ്ങളിലും ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന നിഗൂഡതകളുടെ കൂട്ടത്തിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി.അത്ര മാത്രം.
“ദീപു,നമ്മുടെ ആത്മാവിന് പുറത്തിറങ്ങാന് സാധിക്കുമെങ്കില്, എണ്റ്റെ ആത്മാവ് ആദ്യം വരുന്നത് നിണ്റ്റെയടുത്തേക്കാവും, ഞാന് പറയാന് ബാക്കിവെച്ച കാര്യങ്ങള് പറയാന്”.
ഈ വാക്കുകള്, മുമ്പെങ്ങോ കേട്ടുമറന്നതു പോലെ.പക്ഷെ എപ്പോള്?എവിടെ നിന്ന്?ഓര്മിക്കാനാവുന്നില്ല.അതെയെന്ന് തലയാട്ടി ഞാന് വീണ്ടും ആലോചിച്ചു.
“നീ അവളെ ഇത്രക്ക് സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്,എന്താ അവളോട് പറയാത്തത്?”. എണ്റ്റെ അമ്മയുടെ ചോദ്യം.
എവിടെയാണെങ്കിലും എനിക്കുനേരെ ഉയരുന്ന ചോദ്യങ്ങള്ക്ക് ഒരുപാടൊരുപാട് പറയുകയും ,എഴുതിക്കുട്ടുകയും ചെയ്യുന്ന എണ്റ്റെ ഭാവനസമ്പുഷ്ടിയെയും, വാക്ചാരുത്യയെയും വാഴ്ത്തുന്ന എണ്റ്റെ കൂട്ടുകാര് അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ല.ജീവിതത്തിലാദ്യമായി ആ ചോദ്യത്തിനുമുന്നില് നിന്നും വാക്കുകളില്ലാതെ ഞാന് ഒഴിഞ്ഞുമാറി.
‘എന്തുകൊണ്ട് അവള്’?,അതായിരുന്നു പിന്നെ എന്നില് മുളച്ച ചോദ്യം.ഏകാന്തതയെ താലോലിക്കുന്ന എണ്റ്റെ മനസ്സില് അവള് നിറഞ്ഞുനിന്ന് ഏകാന്തസ്വപ്നത്തിന് പുതിയ ഭാവം രചിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.”
പറയണം,എണ്റ്റെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു,ഞാന് തീര്ച്ചപെടുത്തി.
“എന്നിലെ എന്നെ ,കണ്ടു ഞാന് നിന്നില്”,എന്ന ഗാനം ഞാന് അവളുടെ കാതില് മെല്ലെ മന്ത്രിച്ചു.
അവളുടെ ചുണ്ടില് നാണം വന്നെത്തിയില്ല,നീലകടകണ്ണുകള് വിടര്ന്നില്ല,കാല് വിരലുകള് നിലത്ത് വൃത്തം വരയ് ക്കാനൊരുമ്പെട്ടില്ല.എങ്കിലും നുണക്കുഴികള് വിടര്ന്ന അവളുടെ മനോഹര മന്ദഹാസത്തിനിടക്ക് ,മനസ്സ് ഒരുവേള ചിന്തയിലാണ്ടു പോകുന്നത് ഞാന് കണ്ടു.ആ ഒരു മന്ദഹാസത്തിന് .ഏതൊരു ആണ്ക്കുട%… Read the rest
“നാളെയുടെ സ്വപ്നങ്ങള് എന്നെ ഉറങ്ങാന് കൊതിപ്പിക്കുന്നു,
ഇന്നലെയുടെ ഓര്മ്മകള് എന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തുന്നു”… Read the rest
എണ്റ്റെ നിഴല് എന്നോടൊപ്പം എപ്പോഴും ഉണ്ടാവുമെന്ന് ഞാന് അഹങ്കരിച്ചിരൂന്നൂ,
പക്ഷെ ഇരൂട്ടില് അവനൂം എന്നെ തനിച്ചാക്കി മറഞ്ഞുപോയി… Read the rest
“എണ്റ്റെ ഓര്മ്മകള്ക്ക് ചിതലരിക്കുന്നു ,
എണ്റ്റെ സ്വപ്നങ്ങള്ക്ക് പേ പിടിക്കുന്നു… Read the rest
“ഓരോ ജീവിതത്തിനും ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളുണ്ടാവും,
ഓരോ സ്വപ്നത്തിനും ഒരുപാട് അര്ഥങ്ങളും
പക്ഷെ ,നമ്മള് ഒരൊറ്റ നിര്വ്വചനത്തിലൊതുക്കും ,
അതാണ് നമ്മുടെ ഏവും വലിയ തെറ്റ്”… Read the rest
Powered by WordPress & Theme by Anders Norén