Authorദീപുപ്രദീപ്‌

ലുലു മാൾ പിവിആറിൽ ഒരു ഹൊറർ പടം ത്രിഡി. വേറാരെയും കൂട്ടീല, ഒറ്റയ്ക്ക് പോയി. കരുത്ത് തെളിയിക്കാനല്ല, ഞെട്ടുന്നത് ആരും അറിയില്ലല്ലോ.

പ്രേതത്തിന്റെ ആദ്യ എൻട്രിയുടെ തൊട്ടുമുന്നത്തെ സെക്കന്റ്. പ്രേതം എങ്ങനെയായിരിക്കും എന്നെ പേടിപ്പിക്കാൻ പോവുന്നത് എന്ന ആകാംഷയോടെ കണ്ണ് ഇറുക്കിയടയ്ക്കാൻ റെഡിയായികൊണ്ട് ഞാൻ ഇരിക്ക്യാണ്. പെട്ടെന്ന്, എന്തോ സാധനം സ്പീഡിൽ വന്നെന്റെ മുഖത്ത് തട്ടി.
“കുട്ടൂസാ….!!” ചില ഞെട്ടലുകളിൽ ദൈവത്തിന്റെ പേര് വരെ മാറിപ്പോവും!
ഭാഗ്യത്തിന് എന്റെ നിലവിളി ഒപ്പം വന്ന പ്രേതത്തിന്റെ നെലോളിയിൽ മുങ്ങിപ്പോയി. ആരും അറിഞ്ഞില്ല.

പ്രേതം ഒന്നാമത്തെ കൊലപാതകം നടത്തികൊണ്ടിരിക്കുമ്പൊ വീണ്ടും രണ്ടെണ്ണം! ഇപ്രാവശ്യം തലയിലാണ് വീണത്. ഇതെന്ത് പണ്ടാരം? നോക്കിയപ്പോ ഒന്നും കാണാനുമില്ല. ചെറിയ എന്തോ വസ്തുവാണ്, പക്ഷെ എന്റെ ഞെട്ടലുകൾ ചെറുതല്ലായിരുന്നു. ഇതിനി ഹൊറർ സിനിമയുടെ എഫക്റ്റ് കൂട്ടാൻ പിവിആർ കാര് തന്നെ ഇടുന്ന നമ്പറായിരിക്ക്യോ? കൊടുക്കുന്ന കാശിന് കൂടുതൽ മൂല്യം (?) അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ മുന്നിലിരിക്കുന്നവർക്കും കിട്ടണ്ടേ? ഇത് ഞാൻ മാത്രം ഇങ്ങനെ ‘കീചകവധ’ത്തിലെ കത്തിവേഷം പോലെ റെസ്റ്റില്ലാതെ ഞെട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
നാലേ, അഞ്ചേ, ആറേ…. പ്രേതത്തെക്കാൾ കൂടുതൽ തവണ അത് വന്നു. ‘ഇനി വല്ല ഗൗളിയും മുട്ടയിടുന്നതാണോ?’ പിവിആറിലെവിടുന്നാ ഗൗളി?
അടർന്നു വീഴുന്ന സീലിങ്ങ്, തുമ്പി പാറ്റ പൂമ്പാറ്റ, ചാത്തനേറ്….. എന്റെ ചിന്തകൾ ഫോറസ്റ്റ് പെർമിഷൻ എടുക്കാതെ കാട്കയറി.

ഞാൻ പ്രേതത്തിനെ പേടിക്കണോ അതോ അതിനെ പേടിക്കണോ എന്ന് വ്യാകുലപെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ അടുത്തത് വന്ന് നേരെ ഷർട്ടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ഒറ്റ പോക്ക്. ഞാൻ ചാടി എഴുന്നേറ്റ് തുള്ളിച്ചാടി ഷർട്ട് കുടഞ്ഞു.
ഇനി പറ്റൂല, ഇതിനൊരു തീരുമാനം ഉണ്ടാക്കീട്ടെ വേറെ എന്തുമുള്ളൂ. ഞാൻ ത്രിഡി ഗ്ലാസ് ഊരി അതെന്താണെന്നറിയാൻ അതിനെയും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. പ്രേതത്തിന്റെ അടുത്ത എൻട്രിക്ക് മുൻപേ വരവുണ്ടായി. എന്താ?
കടല! കടല ഏലിയാസ് കപ്പലണ്ടി!!

ഏത് വക്ക് പൊട്ടിയവനാണ് തോല് തിന്നിട്ട് കടല വലിച്ചെറിയുന്നത് എന്നറിയാൻ ഞാൻ ചുറ്റുംനോക്കി. തൊട്ടടുത്ത് സീറ്റിൽ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു മൊതല്. അമ്മയുടെ മടിയിലിരിക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചുകുട്ടി. സ്നിക്കേർസ് തിന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ലവൻ അതിലെ ചോക്ക്ലേറ്റ് ഇറക്കി കടല നീട്ടി തുപ്പികൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ദേ അടുത്തത്….. എന്റെ വായ അടഞ്ഞ് കിടക്കുകയായിരുന്നത് കൊണ്ട് അണ്ണാക്കിൽ പോയില്ല, അമ്മാരി ഉന്നം!
പിന്നെ ഒരു സ്നിക്കേഴ്സിൽ കമ്പനിക്കാര് നിറയ്ക്കാറുള്ള കടലകൾ തീർന്നത് കൊണ്ട്, അതുകൊണ്ടു മാത്രം ഏറ് നിന്നു.

മാതാപിതാക്കളോട് ഒരപേക്ഷ, കടല ഇഷ്ടമല്ലാത്ത മക്കൾക്ക് സ്നിക്കേർസിനു പകരം വല്ല പൂവൻ പഴവും വാങ്ങികൊടുക്കുക. പ്രത്യേകിച്ചും ഞങ്ങളെപോലുള്ളവർ അപ്പുറത്ത് ഹൊറർ പടം കണ്ട് അടപ്പ് ലൂസായി ഇരിക്കുന്ന വേളയിൽ…

സച്ചിനും ഒലിവർഖാനും നയൻതാരയും ലാലേട്ടനുമൊക്കെ അഞ്ച് സെന്റ് വീതം വളച്ചുകെട്ടി വീടുവെച്ച് താമസിക്കുന്ന എന്റെ ആരാധനാ ലിസ്റ്റിലേക്ക് ഒരു കിളി കസേരയിട്ടിരിക്കുന്നത് പ്ലസ് വണ്ണിന് പഠിക്കുമ്പഴാണ്.
വൈകുന്നേരം സ്‌കൂൾ വിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് പോവാനായി എടപ്പാൾ ടൗണിൽ ബസ്സ് കാത്തുനിൽക്കുമ്പോൾ ആദ്യം വരുന്ന ചെത്ത് ബസ്സ് ‘യദുകൃഷ്ണ’യിലും, ലുക്ക് പെൺകുട്ടികളുടെ പള്ളിപെരുന്നാളുള്ള ‘പി എ സൺസി’ലും കയറാതെ ഞങ്ങൾ തീപ്പെട്ടികൂട് പോലുള്ള ‘സിന്ദഗി’ ബസ്സിന് വേണ്ടി കാത്തുനിൽക്കാനുള്ള കാരണം അതിലെ ആ കിളിയായിരുന്നു.
നൂറ്റിച്ചില്ലാനും ആൾക്കാര് നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന എടപ്പാൾ ചുങ്കത്ത്, ബാക്കിയുള്ള ബസ്സുകാര് സ്ഥലപ്പേര് മാത്രം വിളിക്കുമ്പോ, ഈ കിളിയളിയൻ യാതോരു സ്റ്റേജ് ഫിയറും ഇല്ലാതെ മുണ്ടും മടക്കിക്കുത്തി നിന്ന് നീട്ടിയൊരു വിളിയുണ്ട്,
“പാടം കാണാം പുഴ കാണാം, കുറ്റിപ്പുറം കുറ്റിപ്പുറം കുറ്റിപ്പുറം….
സീറ്റുണ്ട് പാട്ടുണ്ട്, കുറ്റിപ്പുറം കുറ്റിപ്പുറം കുറ്റിപ്പുറം….
കാണാൻ കൊള്ളാവുന്ന കണ്ടക്ടറുണ്ട്, കുറ്റിപ്പുറം കുറ്റിപ്പുറം കുറ്റിപ്പുറം….
അതിലും ഗ്ളാമറുള്ള കിളിയുണ്ട്, കുറ്റിപ്പുറം കുറ്റിപ്പുറം കുറ്റിപ്പുറം….”
മാർക്കറ്റിങ്ങിന്റെ മരം!
കൂറ്റനാട് ബസ്സിലിരിക്കുന്നവര് വരെ ഓടി വന്ന് കുറ്റിപ്പുറത്തേക്ക് ടിക്കറ്റെടുക്കും. ന്നാലോ, സീറ്റും കിട്ടില്ല, പാട്ടും കേൾക്കില്ല. പുഴയുടെയും ഗ്ളാമറിന്റെയും കാര്യം പിന്നെ ഒന്നിനൊന്ന് ശോകമാണല്ലോ. പക്ഷെ ആ നാക്കിന്റെ നേക്കിലാണ് കാര്യം!

ആ പഴയ കിളിയുടെ സ്പെസിലേക്ക് പുതിയൊരു കിളി നീന്തിതുടിച്ച് വന്നത് ഈയടുത്താണ്.
ക്രിസ്ത്യാനോ റൊണാൾഡോയെ പോലെ വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ് പുളഞ്ഞു പായുന്ന ഒരു തൃശൂർ-കോഴിക്കോട് ലിമിറ്റഡ് സ്റ്റോപ്പ്. ആഹാ, ചങ്കിടിക്കുന്ന ചന്തം! പുത്തനത്താണിയിൽ നിന്നാണ് മെയിൻ കഥാപാത്രങ്ങൾ സീനിലേക്ക് അല്ല ബസ്സിലേക്ക് കയറുന്നത്. ഒരു രണ്ടാം ക്ലാസുകാരിയും, അവളുടെ അച്ഛനും. ഇൻസൈഡ് ഒക്കെ ചെയ്ത ഒരു യോഗ്യൻ! സീറ്റ് കിട്ടാതെ രണ്ടുപേരും നിൽപ്പാണ്. കുട്ടിയുടെ തോളത്താണെങ്കിൽ നല്ല കനമുള്ള ഒരു ബാഗും. എന്നാൽ യോഗ്യൻ ചേട്ടൻ അതൊന്നു വാങ്ങി കയ്യിൽ പിടിക്കാനോ, മുകളിൽ വെക്കാനോ പോലും മിനാക്കിടാതെ മൊബൈലിൽ മാന്തികൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കുട്ടിയ്ക്ക് അതാ ഛർദ്ദിക്കാൻ വരുന്നു! ബസ്സിന്റെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ പെട്ടെന്ന് ടെൻഷൻ കേറി. ബാക്കിലിരിക്കുന്നവരിൽ ചിലർ തലതാഴ്ത്തി, ചിലർ മുഖം പൊത്തി.
മുൻഡോറിൽ നിൽക്കുന്ന കിളി ഇതറിഞ്ഞയുടൻ ഡ്രൈവറുടെ സീറ്റിന്റെ അടുത്തേക്ക് ഒരു പാറൽ. പിന്നെ അവിടെ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന പാക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു കീശയും എടുത്തുകൊണ്ട് ആളുകളെ വകഞ്ഞുമാറ്റി നേരെ കുട്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക്. കുട്ടി ചർദ്ദിച്ചപ്പോഴേക്കും അടിയിൽ കീശ! നാരോ എസ്കേപ്!!
‘മണിച്ചിത്രത്താഴി’ൽ ഓടിവന്ന് ചായഗ്ലാസ് തട്ടിയിട്ടശേഷം ലാലേട്ടൻ കിതച്ചത് പോലെ കിളി നിന്ന് കിതച്ചു. വേറെ ലെവൽ ഡെഡിക്കേഷൻ! പിറകിലെ സീറ്റിലിരുന്നവർ മുഖത്ത് നിന്നും കയ്യെടുത്ത് കിളിയെ നന്ദിയോടെ നോക്കി. കിളിയുടെ മുഖത്ത് എട്ടു കട്ടടെ ചാരിതാർഥ്യം.

ഇതില് ട്വിസ്റ്റ് എവിടെ?
ദാ വരുന്നു.
കുട്ടിയുടെ ചർദ്ദിക്കൽ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, യോഗ്യൻ ആ കീശ ഒരു കെട്ട് കെട്ടിയിട്ട് പുറത്തേക്ക് ഒറേറ്. എവിടുന്ന്? എൻപത് കിലോമീറ്റർ സ്പീഡിൽ പായുന്ന ആ ബസ്സിൽ നിന്ന്! കാറ്റടിച്ച് കവർ പൊട്ടി അകത്തേക്ക്… ബാക്കിലിരുന്നിരുന്ന എല്ലാവർക്കും മുഖം നിറച്ച് കിട്ടി.
ആ കിളി ഒരു മൃഗമായി മാറുമെന്നാണ് ഞാൻ വിചാരിച്ചത്. പക്ഷെ അയാൾ ഉടനെ ആ കുട്ടിയുടെ രണ്ടു ചെവിയും പൊത്തുകയാണുണ്ടായത്. ദീർഘവീക്ഷണം! അജ്‌ജാതി തെറിയായിരുന്നു പിന്നെ ബസ്സിലുണ്ടായത്.

എറണാംകുളത്ത് നിന്നും വീട്ടിലേക്ക് പോവാനായി ഇടപ്പള്ളി സ്റ്റോപ്പിൽ ബസ് നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്ന രാത്രി. അത്യാഹിതം അന്ന് സ്വരൂപിന്റെ രൂപത്തിലാണ് വന്നത്. ആകസ്മികമായ കൂട്ടിമുട്ടൽ!
നാല് ഷവർമ്മ ചിലവായ പരിചയം പുതുക്കലിനൊടുവിൽ സ്വരൂപ് പറഞ്ഞു,
“എടാ…നീ വീട്ടിലേക്കല്ലേ? എന്റെ ഒരു ഫ്രണ്ട് ഇന്ന് രാത്രി കോഴിക്കോട്ടേക്ക് കാറിൽ പോവുന്നുണ്ട്, വേണേൽ നിനക്കവന്റെ കൂടെ പോവാം”
“വേണം.”
ഷവർമ്മടെ കാശ് അപ്പൊ ലാഭത്തിലായി. അല്ലേലും ചില ലാറ്റിറ്റ്യൂഡുകളിൽ സ്വരൂപ് മുത്താണ്. അവൻ പിന്നെ എന്നെ സഹായിച്ച ചാരിതാർഥ്യത്തിൽ രണ്ട് ജ്യൂസ് കൂടെ കുടിച്ചു. മുത്തല്ല മുത്തല്ല.

അധികംവൈകാതെ അവന്റെ കൂട്ടുകാരൻ കാറും കൊണ്ട് അങ്ങോട്ടെത്തി. വരിക്കപ്ലാവിന്റെ വണ്ണവും, വാടാനംകുറിശ്ശിയുടെ നിഷ്കളങ്കതയുമുള്ള ഒരു സാധു, കുട്ടേട്ടൻ! ഞങ്ങൾ സ്വരൂപിനോടും എറണാകുളത്തോടും രണ്ട് യാത്ര വെച്ച് പറഞ്ഞു.
അങ്കമാലി വരെ ഞങ്ങൾ പാട്ടും പാടി പോന്നു. പെട്ടെന്ന്, മുന്നിൽ പോയ ഒരു കാറിൽ നിന്നും ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കുപ്പി പുറത്തേക്ക് തെറിക്കുന്നത് കണ്ട് കുട്ടേട്ടൻ വണ്ടിനിർത്തി ഓടിപ്പോയി ആ കുപ്പിയുമായി തിരിച്ച് കാറിൽകയറി. എന്തോ തകരാറു പോലെ. ഞാൻ കാര്യം തിരക്കി,
“എന്താ കുട്ടേട്ടാ?”
“പ്ലാസ്റ്റിക് മാലിന്യം നാടിന് ആപത്താണ്”
ചക് ദേ ഇന്ത്യ!
തകരാറ് കുട്ടേട്ടനാണ്!!
ഞാൻ ഉടനെ ഫോണെടുത്ത് സ്വരൂപിന് ടെക്സ്റ്റ് ചെയ്തു.
“എടാ, ഇയാളെന്താ ഇങ്ങനെ?”
“അയാള് അങ്ങനെയാടാ….”
“എങ്ങനെ?”
“അങ്ങനെ! പണ്ട് ജിംഗാന ജിമ്മില് ട്രൈസെപ്സിന് കളിച്ചോണ്ടിരിക്കുമ്പൊ ഡമ്പല് മണ്ടയ്ക്ക് വീണ് കിളി വന്നതാ”
“കിളി വന്നതോ?!”
“അതെ, ജനിച്ചപ്പൊ കിളി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ വന്നപ്പൊ രണ്ടു കിളി അധികം വന്നു!!”

ഞാൻ സീറ്റ് ബെൽറ്റിട്ട് രാമനാമം ചൊല്ലി ഇരുന്നു. കുന്ദംകുളം കഴിഞ്ഞ് പെരുമ്പിലാവ് എത്തും മുൻപ് അതാ അടുത്തത്. കുട്ടേട്ടൻ വീണ്ടും എന്തോ കണ്ട് വണ്ടി സഡൻ ബ്രെയ്ക്കിട്ടു റിവേഴ്‌സെടുത്തു.
എന്താ കണ്ടത്? റോഡിന്റെ ഓരത്ത് വെറുതെ മരിച്ചു കിടക്കുന്ന ഒരു പട്ടി.
“നമുക്കതിനെ അതിനെ കുഴിച്ചിടണം!”
എന്റെ അഡ്രിനാലിൻ ഗ്രന്ഥി ഒരു കുരവയിട്ടു. ഞാൻ സമയമൊന്നു നോക്കി, മുതുപാതിര പതിനൊന്നര! കുഴിച്ചിടാൻ പറ്റിയ സമയം.
“കുട്ടേട്ടാ, റോഡിന്റെ അറ്റത്തല്ലേ അത് കിടക്കുന്നത്, ആ ഭാഗത്തൊക്കെ കൂടി ആര് വണ്ടി ഓടിക്കാനാ”
“ചില അവന്മാര് അതിലൂടെയേ ഓടിക്കൂ…ആ പട്ടിയല്ല, ഒരു പട്ടിയും റോഡിൽ വണ്ടികയറി ആരഞ്ഞരഞ്ഞു പോവുന്നത് എനിക്ക് കണ്ടുനിൽക്കാൻ പറ്റില്ല. ശവശരീരങ്ങളൊട് നമ്മള് നീതി കാണിക്കണം”
വേറെ വർത്താനം ഉണ്ടായില്ല. ഞങ്ങൾ വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി ഒരു കൈകോട്ട് സംഘടിപ്പിക്കാനായി അടുത്ത് കണ്ട വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നു. കുട്ടേട്ടൻ ബെല്ലടിച്ചു, ഞാൻ രണ്ട് സ്റ്റെപ്പ് മാറി നിന്നു. നട്ടപാതിരായ്ക്ക്, സ്വസ്ഥമായി ഇങ്ങനെ ഉറങ്ങികിടക്കുമ്പോ, ഒരുത്തൻ വന്ന് വാതില് മുട്ടീട്ട്, “കൈക്കോട്ടുണ്ടോ ചേട്ടാ ഒരെണ്ണം എടുക്കാൻ?” എന്ന് ചോദിച്ചാൽ ആരായാലും എടുത്ത് കൊടുക്കില്ലേ, മാധ്യമാവതി രാഗത്തിൽ ഒരാട്ടും, നാലും അഞ്ചും എട്ട് പുളിച്ച തെറിയും.
കുട്ടേട്ടൻ അതും വാങ്ങി പോക്കറ്റിലിട്ടു അടുത്ത വീട്ടിലേക്ക് യാതോരു സങ്കോചവുമില്ലാതെ നടന്നു. എനിക്ക് ആ സാധനമുണ്ടായിരുന്നത് ഞാൻ ചോദിച്ചു,
“കുട്ടേട്ടാ….ഇനിയിപ്പൊ ഈ വീട്ടുകാരെയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കണോ?”
“ശരിയാ, ബുദ്ധിമുട്ടിക്കണ്ട; ഞാൻ അവരോട് ചോദിക്കാതെ പോയി കൈകോട്ട് എടുത്തിട്ട് വരാം!!”
ഞാൻ പിന്നെ കൂട്ടുപോയില്ല.

കുട്ടേട്ടൻ ഒരു കൈക്കൊട്ടും കൊണ്ടുവന്ന് പട്ടിയെ നോക്കി ഒരു നിമിഷം നിന്നു. മൗന പ്രാർത്ഥനയായിരിക്കണം. പിന്നെ അതിനെ അങ്ങ് കോരി എടുക്കലും, പട്ടി കുട്ടേട്ടനെ ചാടി ഒരു കടി കടിച്ചതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.
“ഓടിക്കടാ, പട്ടി ചത്തിട്ടില്ല!” എന്ന് കുട്ടേട്ടൻ വിളിച്ചുപറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഞാൻ കാറിനുള്ളിലെത്തിയിരുന്നു. ഞങ്ങൾ വണ്ടിയെടുത്ത് പോരുമ്പോഴും പട്ടി അവിടെനിന്ന് കുട്ടേട്ടനെ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”ഒന്ന് കിടന്നുറങ്ങാനും സമ്മതിക്കില്ലേടാ മനുഷ്യന്റെ മോനേ…” എന്നായിരിക്കും.

കൂടുതൽ അനിഷ്ട സംഭവങ്ങളൊന്നും റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യാതെ വീടെത്തി. ഷെയ്ക്ക് ഹാന്റ് ചെയ്ത് പിരിയാൻ നേരം കുട്ടേട്ടൻ പറഞ്ഞു,
“ഇത് വേണമെങ്കിൽ നീ എടുത്തോ ട്ടോ”
ഞാൻ നോക്കി, ബാക്ക് സീറ്റിലിരിക്കുന്നു ആ കൈക്കോട്ട്!! കടി കിട്ടിയ വെപ്രാളത്തിൽ അളിയൻ അതും കൊണ്ടാണ് ഓടി കാറിൽ കേറിയത്!
ആ സെക്കന്റിൽ ഒരു ഫ്‌ളാഷ് ന്യൂസാണ് എന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞത്,
‘കൈക്കോട്ട് മോഷണം, തിരക്കഥാകൃത്ത് അറസ്റ്റിൽ!’

സോമേട്ടന്‍ വരും!

കാടും തോടും ആടും കൂടുമുള്ള കാലടി. ആ കാലടിയുടെ ഒരു വക്കത്ത്, എഴുതാന്‍ കഥയൊന്നുമില്ലാതെ ഞാനിങ്ങനെ താടിക്ക് കയ്യുംകൊടുത്ത് മാനത്തെ ഡ്രോണും നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് ഊള സുഭാഷ്® എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ച് ഹോണടിച്ച് കടന്നുപോയത്. ആ ചിരി കിട്ടിയപ്പോഴേ ഞാനുറപ്പിച്ചു, എനിക്കുള്ള കഥ അവന്‍ ഏറ്റിട്ടുണ്ടെന്ന്‍. ഞാന്‍ നേരെ ചെട്ടിയാരുടെ പീടികയില്‍ പോയി രണ്ട് ടെക്നോ ടിപ്പ് വാങ്ങി, ബ്ലൂ !

ഊള സുഭാഷ്®. മുകളിലൊരു ® കണ്ടോ ? പേര് രജിസ്റ്റേര്‍ഡാണ്, ഇനിയാര്‍ക്കും
അതുപയോഗിക്കാനാവില്ല. അപ്പൊ ഇവനെക്കാള്‍ ഊളയായ ഒരു സുഭാഷ് ഉണ്ടെങ്കിലോ? ഉണ്ടാവില്ല, ഞങ്ങള്‍ കാലടിക്കാര്‍ക്ക് അത്രയ്ക്കുറപ്പാണ്. ഞങ്ങളുടെ സ്വകാര്യ അഹങ്കാരം, ഊള സുഭാഷ്® , ഇസ്ട്ടം.

സുഭാഷിന്റെ ആ പോക്ക്, ചരിത്രപരമായ ഒരു പോക്കായിരുന്നു. വണ്ടി നേരെചെന്ന് നിന്നത്, ‘ജിമ്മേ ജീവിതം’ എന്ന മോട്ടോയും കൊണ്ടുനടക്കുന്ന, നാട്ടിലെ ആദ്യത്തെ മള്‍ട്ടിയും, ബെസ്റ്റ് കട്ടയുമായ മള്‍ട്ടി മാനുവിന്റെ ‘ഹരിശ്രീ ജിംനേഷ്യ’ത്തിന്‍റെ മുന്നിലായിരുന്നു. അബു സലിം ഉദ്ഘാടനം ചെയ്ത, അര്‍നോള്‍ഡ് ഷ്വാസ്നെഗര്‍ ചുമരലങ്കരിക്കുന്ന, ഹരിശ്രീ ജിമ്മിന്‍റെ കൌണ്ടറില്‍, പ്രോട്ടീന്‍ പൌഡറില്‍ അരിപ്പൊടി മിക്സ് ചെയ്യുകയായിരുന്ന മള്‍ട്ടി മാനുവിന്റെ മുന്നിലേക്ക് അപ്രതീക്ഷിതമായി ചാടി വീണ് സുഭാഷ് ഒരഡ്മിഷന്‍ എടുത്തു.

Continue reading

തിരക്കുള്ള ബസ്സിലോ ട്രെയിനിലോ കേറീട്ട്, സീറ്റ് കിട്ടണം എന്ന ത്വര ഉണ്ടെങ്കിൽ, അതൊപ്പിക്കാൻ മറ്റേ സാധനം മസ്റ്റാണ്, ഒബ്സർവേഷൻ.

തൃശൂർ-കണ്ണൂർ ലിമിറ്റഡ് സ്റ്റോപ്പ്. കോഴിക്കോട്ടേക്ക് സഞ്ചരിക്കേണ്ട ഞാൻ, കുറ്റിപ്പുറം സ്റ്റാന്റിൽ നിന്നാണ് ആ വാഗൺ ട്രാജെഡിയിലേക്ക് കേറുന്നത്. കാലുകുത്താൻ ഇടല്ല്യ, എന്നാലും കണ്ടക്ടർ അതിനുള്ളിൽ ഫുഡ്ബോൾ കളികൾ സംഘടിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് കണ്ടക്ടർമാർക്ക് മാത്രം കിട്ടീട്ടുള്ള ഒരു കഴിവാണല്ലോ.

ബസ് വളാഞ്ചേരി എത്തിയപ്പോ മുന്നിലെ സീറ്റിൽ നിന്നെവിടെനിന്നോ ഞാനത് കേട്ടെടുത്തു, “ഉണ്ണിയേട്ടൻ എത്താറായി”
ആഹാ! രണ്ടു നിർമ്മാല്യം തൊഴുത സന്തോഷം!! ഇതാണ് ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞ മറ്റേ ഐറ്റത്തിന്റെ ഗുണം. പിന്നൊന്നും നോക്കീല, ഞാൻ ഓതിരം ചാടി, കടകവും മണ്ഡലവും പുറത്തെടുത്ത് ആ സീറ്റിന്റെ അടുത്തെത്തി റെഡ്യായി നിന്നു.

പുത്തനത്താണി എത്തി, അനക്കമൊന്നുമില്ല.
കോട്ടക്കൽ. സെയിം പിച്ച്. ഫോണ് മാത്രം വരുന്നുണ്ട്,
“എത്താറായി… ഉണ്ണ്യേട്ടൻ എത്താറായടാ”.
‘ഹാവൂ’, ഞാൻ ഇറയത്ത് വെച്ചിരുന്ന ബാഗ് കയിലെടുത്ത് പിടിച്ച്, തൊട്ടടുത്ത സെക്കന്റിൽ ഇരിക്കാനായുള്ള ആ പോസിട്ട് നിന്നു.

സ്റ്റോപ്പുകളിങ്ങനെ കടന്നുപോയി, പക്ഷെ ഉണ്ണ്യേട്ടൻ എങ്ങോട്ടാണ് എത്തുന്നതെന്ന് മാത്രം എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
കൊളപ്പുറം. “ഉണ്ണ്യേട്ടൻ എത്താറായെന്ന്”
യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി. “ഉണ്ണ്യേട്ടൻ ഇപ്പൊ എത്തും”
കാക്കഞ്ചേരി. “ദേടാ, ഇപ്പൊ എത്തും”
രാമനാട്ടുകര. “വന്നു,വന്നു…. നീ വീട് പൂട്ടി ഇറങ്ങിക്കോ”
ഫറൂക്ക്. “ഉണ്ണിയേട്ടൻ എത്തി, നീ വണ്ടിയിൽ കേറി ഇരുന്നോ, എത്തി”

എന്റെ കൂടെ കേറിയവരും, ശേഷം കേറിയവരും വരെ ഇരുന്നു. ഞാൻ മാത്രം ഇങ്ങനെ ആൽഫാമുണ്ടാക്കാൻ നിർത്തിയ കോഴിയെ പോലെ ആ നിൽപ്പ് നിന്നു.

പിന്നെന്താ… ബസ് കോഴിക്കോട് സ്റ്റാന്റിലെത്തി. ഞാൻ ആ ഉണ്ണിട്ടാട്ടനെ ഒരു നോട്ടം നോക്കി. ഇല്ല, എഴുന്നേറ്റിട്ടില്ല.
വന്ന കലിപ്പിന് ടോണിൽ ഇത്തിരി സർക്കാസം കൂട്ടിക്കേറ്റി ഞാൻ പറഞ്ഞു, “ബസ് കോഴിക്കോട് എത്തിയിട്ടുണ്ട് ട്ടോ”
“ഞാൻ കണ്ണൂർക്കാ!!”
എന്റെ സാന്ദ്രകല്ലോലങ്ങൾ ചിതറിയോടി.

ഞാൻ സ്റ്റെപ്പിറങ്ങി പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും അയാൾ ഫോണിലായിരുന്നു
“ഇതടാ… ഇവിടെ എത്തിയെടാ, ഉണ്ണ്യേട്ടൻ തൊട്ടടുത്ത് എത്ത്യടാ…”
ഞാൻ അപ്പൊ ഓർത്തത് എന്നെക്കുറിച്ചല്ല, ഫോണിന്റെ അങ്ങേതലയ്ക്കിലുള്ള ആ ജന്മത്തെ കുറിച്ചായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ലേശം ആശ്വാസം കിട്ടി. അതുകൊണ്ടു മാത്രം.

2007, വട്ടംകുളം ഐഎച്ച്ആർഡിയിൽ പ്ലസ്റ്റു അടുപ്പത്ത് വെച്ച് തിളയ്ക്കാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന കാലം. മൊബൈൽഫോണൊക്കെ ഓരോരുത്തരായി സ്വന്തമാക്കി വരുന്നതേയുള്ളൂ. അപ്പോഴേക്കും അതുണ്ടാക്കുന്ന പുകിലുകളും തുടങ്ങി.
ഇന്റഗ്രെഷനിൽ ഉണ്ടകുടുങ്ങിയ ശേഷമുള്ള ഒരു ലഞ്ച് ബ്രെക്ക്, നീതു ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് ഒരു മൊബൈൽ നമ്പറും കൊണ്ടുവന്നു. അവളെ രാത്രി വിളിച്ച് ശല്യപ്പെടുത്തുന്ന ഒരുത്തന്റെ നമ്പർ. സംഭവം ഒരു ക്വട്ടേഷനാണ്, അവനെ വിളിച്ച് തെറി പറയണം, പിന്നീടവന് ഫോണിലേക്ക് നോക്കാൻ വരെ വിരക്തി തോന്നുന്ന തെറി. ഹരം! ഏറ്റു.
കോയിൻബോക്‌സിൽ ഡീസലടിക്കാൻ വേണ്ടി നീതു ഒരുർപ്പ്യടെ അഞ്ച് കോയിനുകളും തന്നു. ഒരു രൂപയുടെ തെറി പറഞ്ഞ് ബാക്കി നാല് രൂപയ്ക്ക് സെന്റർഫ്രഷ് വാങ്ങിയാലോ എന്നൊരു ഓപ്‌ഷൻ ഞങ്ങൾക്ക് തോന്നാതിരുന്നില്ല. പക്ഷെ അത് ചെയ്യാതെ ഞങ്ങൾ നാലും പുറത്തേക്ക് നടന്നു. എന്തോണ്ടാ? ആത്മാർഥത, വെറും ആത്മാർഥത!
ഇക്കാടെ കടയിലെ ചൂട് പൊറോട്ടയും, ബീഫിന്റെ ഗ്രെവിയും തന്ന എനർജിയിൽ ഞങ്ങൾ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്ത് ഒരറ്റത്തുനിന്ന് തുടങ്ങി. ചെക്കൻ മറ്റേയറ്റത്തുനിന്ന് ദയനീയമായി എല്ലാം ഏറ്റുവാങ്ങി. രണ്ടു കോയിൻസ് കഴിഞ്ഞിരിക്കെ, ഞങ്ങൾ സമ്പൂർണ്ണ വിജയത്തിനരികെ നിൽക്കെ, സംഭവം തിരിഞ്ഞു. അവൻ ഓടി അങ്ങാടിയിലോ കളിസ്ഥലത്തോ എത്തിയിട്ടുണ്ടാവണം, അവിടുന്നിങ്ങോട്ട് മൂന്നു നാല് ശബ്ദത്തിൽ വെറൈറ്റി തെറികൾ വന്നുതുടങ്ങി. ഞങ്ങൾ വീക്കായികൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് സൂചിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ഞങ്ങളുടെ തെറികൾക്ക് റിപ്പീറ്റേഷൻ വന്നുതുടങ്ങി.
ഈ വൈകിയ വേളയിലാണ് നായകൻറെ എൻട്രി. ബി ക്ലാസിലെ ചക്കര (സാങ്കൽപിക നാമമാണ്, പക്ഷെ ആളൊരു ചക്കര ആയതുകൊണ്ട് ചക്കര ന്ന് വിളിക്കാം) എങ്ങോട്ടോ പോവുകയായിരുന്ന അളിയൻ ഞങ്ങളെ കണ്ട് ഫോണിന് അടുത്തേക്ക് വന്നതാണ്. ഞങ്ങൾ വിളിക്കുന്നത് തെറിയാണെന്നു മനസ്സിലായപ്പോൾ മച്ചാൻ ‘ഇങ്ങോട്ട് താ’ ന്ന് പറഞ്ഞു ഫോൺ പിടിച്ചൊരു വാങ്ങലായിരുന്നു.
ആനന്ദഭൈരവിയിൽ തുടങ്ങി, മാധ്യമാവതിയാണെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ച് ഖരഹരപ്രിയയിൽ അവസാനിക്കുന്ന ഒരു നെടുനീളൻ തെറി! പുളകം!!
പിന്നെ വെണ്ടയ്ക്ക, തക്കാളി, ബീറ്റ്റൂട്ട്, ക്യാരറ്റ് തുടങ്ങിയ പച്ചക്കറികൾ ചേർത്ത് സെക്കൻഡ് ഗിയർ. അവന്മാരുടെ പത്തുതലമുറ മുന്പുള്ളവർ വരെ കുഴിയിലിരുന്ന് ചെവിപൊത്തിക്കരയുന്ന തേർഡ് ….
മോനെ! രംഗായിലേ… ഇബ്രാഹിക്കടെ കടയിലേക്ക് ഉപ്പിലിട്ട മാങ്ങയും അച്ചാറുമൊക്കെ വാങ്ങാൻ വന്ന എട്ടാംക്ലാസുകാരെ വിരട്ടി വാങ്ങിയ ഒറ്റരൂപാ കോയിനുകൾ ഫോണിലേക്ക് ഞങ്ങൾ ആവേശത്തോടെ വാരികോരിയിട്ടു… അങ്ങേ തലയ്ക്കൽ അവര് നാലഞ്ച് പേരുണ്ടായിട്ടും ചക്കരയോട് അടിച്ചുനിൽക്കാൻ പറ്റിയില്ല.
‘മേലാൽ ഇതാവർത്തിക്കരുത്’ എന്നൊരു താക്കീത് കൂട്ടിച്ചേർത്ത് ഫോൺ വെച്ചശേഷം അവൻ ഞങ്ങളോട് ചോദിച്ചു,
“അല്ലാ… എന്തിനാ ഇപ്പൊ നമ്മളവരെ തെറി വിളിച്ചേ?”
ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാരും പോയപ്പോ ഞാൻ മാത്രം അവിടെ ചുറ്റിപറ്റി നിന്നു. എന്തിനാ? എന്റെ കയ്യിൽ ബാക്കിയായ രണ്ടു രൂപകൊണ്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് പൈനാപ്പിൾ ഉപ്പിലിട്ടത് വാങ്ങാൻ. അപ്പോഴാണ് ആ കോയിൻ ബോക്സ് ബെല്ലടിക്കുന്നത്. ഫോൺ ഞാൻ തന്നെ എടുത്തു, അവന്മാരായിരുന്നു… ഒരേയൊരു വാക്യം, “ഇന്നത്തെ ദിവസത്തിന് ഒരു വൈകുന്നേരം കൂടി ബാക്കിയുണ്ട്”. വെറും പഞ്ച്! കിടുക്കികളഞ്ഞു.
ആ പറഞ്ഞ വൈകുന്നേരമായി.. വീടിനു മുന്നിലെ സ്റ്റോപ്പിൽ ബസ്സിറങ്ങിയ ചക്കരയെ ഒരു സംഘം വളഞ്ഞു. ഏയ് പേടിക്കണ്ട… പേടിക്കണ്ട.. അവന്റെ കൂട്ടുകാര് തന്നെയായിരുന്നു.
“എടാ..ഉച്ചക്ക് നമ്മളെ വിളിച്ചൊരു ടീം തെറി പറഞ്ഞെടാ…ഞങ്ങള് നീ വരാൻ വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു”
ചക്കര വീണ്ടും തിളച്ചു
“നമ്പർ താടാ”.
ബെല്ലടിച്ചത് അതേ കോയിൻബോക്സ്. കടക്കാരനായിരുന്നു ഫോണെടുത്തത്.
ചക്കര അലറി, “ആരാടാ ഇത്?”
“ഇത് കോയിൻബോക്‌സാണ്”
“കോയിൻബോക്സോ, എവിടുത്തെ കോയിൻബോക്സ്?”
“വട്ടംകുളം ഐഎച്ച്ആർഡിയുടെ അടുത്തുള്ള കോയിൻബോക്‌സ്”
ചക്കര വേഗം ഫോൺ വെച്ചു.
“അത് നോർത്ത് ഇന്ത്യയിൽ എവിടെയോ ആണെടാ… അവന്മാർ പേടിച്ചിട്ട് നമ്പർ ഡൈവേർട്ട് ചെയ്തതാവും”

ഹലോ.
ഹലോ, സാർ ഇത് മാട്രിമോണിയിൽ നിന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.
ആ, ഞാൻ നിങ്ങളെ അങ്ങോട്ട് വിളിക്കാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
എന്താ സർ?
നിങ്ങടെ മാട്രിമോണിയലിന്റെ ഹോംപേജിലുള്ള ആ മോഡലിന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞതാണോ?
.
.
.
.
.
നിശബ്ദത. നിശ്ശബ്ദതടെ അറ്റം !!

നമുക്കിടയിൽ

നമുക്കിടയിൽ ഞാനും നീയുമറിയാതെ
താരാട്ടുകളുണ്ടായിട്ടുണ്ടാവണം,
അല്ലാതെ നമ്മളെങ്ങനെയാണ് സ്വപ്നങ്ങളായത്?

ജനറേട്ടറിൽ പെട്രോള് കഴിഞ്ഞോ എന്ന് തീപ്പെട്ടിയുരച്ച് നോക്കി, ഇഹലോകവാസം വെടിപ്പായിട്ട് വെടിഞ്ഞ സുന്ദരേട്ടന് ഒരു മോനുണ്ട്, ഷാജി. ‘ഷാജിക്ക് ഒരു സ്റ്റാൻഡേർഡ് ഇല്ല’ എന്ന് എല്ലാരും പറഞ്ഞപ്പൊ, റോയൽ എൻഫീൽഡ് സ്റ്റാൻഡേർഡ് വാങ്ങി, ‘ഷാജിക്ക് സ്റ്റാൻഡേർഡ് ഉണ്ട്’ന്ന് മാറ്റി പറയിച്ച ഷാജി.
ആ സെയിം ഷാജിയാണ് ദേ നടുറോഡിൽ ബ്ലാഡറ് പൊട്ടിയ രണ്ടാം നമ്പർ ബോളിനെപോലെ ചോര ഒലിപ്പിച്ച് കിടക്കണത്. സ്റ്റാൻഡേർഡ് ചക്രമുരുട്ടികൊണ്ട് അപ്പുറത്തും കിടപ്പുണ്ട്.
ഈ കാഴ്ച ആദ്യം കണ്ടത് നമ്മടെ സുരേട്ടനായിരുന്നു. ഹരം! സുരേട്ടൻ ബേജാറോടെ വാരിയെടുത്ത് വണ്ടിയിൽ കേറ്റുമ്പൊ ഷാജിയുടെ ബോധം മൂന്നേ മൂന്ന് വാക്കുകളെ പറഞ്ഞുള്ളൂ… “ബേബി…… ബേബി…… ബേബി.”
പിന്നാലെ അത് കെട്ടു, ബോധം.
സുരേട്ടൻ ഉടനെതന്നെ തെക്കും വടക്കുമുള്ള അങ്ങാടിയിലെ ചെക്കന്മാരെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു
“മക്കളേ…ബേബിന്ന് പേരുള്ള ഒരു വണ്ടി കണ്ടാ അപ്പൊ തടഞ്ഞോ, കാര്യമൊക്കെ സുരേട്ടൻ പിന്നെ പറയാം”
പാരഡൈസ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ വെച്ച് ഏതാണ്ട് രണ്ട് രണ്ടര മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞാണ് സ്റ്റാൻഡേർഡ് ഷാജിയുടെ അമ്പിളി മാറുന്നത്. ഷാജിടെ കൃഷ്ണമണി ആദ്യം കണ്ടത് സുരേട്ടനെ തന്നെയായിരിന്നു.
“ഷാജ്യേ..പെട്ടെന്ന് പറ, അന്നെ ഇടിച്ചത് ഓട്ടോർഷയാണോ, ലോറിയാണോ ?”
“രണ്ടുമല്ല. ഞാൻ നമ്മടെ സുകുവേട്ടന്റെ മോള് സുമിനെ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോ ബാലൻസ് തെറ്റി വീണതാ..”
പുരികം മേലോട്ട് പോയ സുരേട്ടൻ ബെഡിൽ വന്നിരുന്നു, “പിന്നെന്തിനാടാ നീ ബേബി ബേബി ന്ന് നെലോളിച്ചോണ്ടിരുന്നത്”?
“അത് ഞാൻ എന്നെ
ബേബി ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടോവാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ, എന്റെ മെഡിക്കൽ ഇൻഷൂറൻസ് അവിടെ മാത്രേ എടുക്കൂ..”
സുരേട്ടൻ മുണ്ട് മടക്കികുത്തികൊണ്ട് എണീറ്റു “ഇപ്പോതന്നെ ഞാൻ കൊണ്ടോവാട്ടോ…ആദ്യം ചെക്കന്മാര് രണ്ടരമണിക്കൂറായി തടഞ്ഞുവെച്ച ബേബിന്ന് പേരുള്ള ഒരു ഓട്ടോർഷയും, രണ്ടു ലോറികളും ഒന്ന് പറഞ്ഞുവിടട്ടെ..”

വേദി: സ്റ്റേഡിയം കോംപ്ലക്സിലെ കമ്പ്യൂട്ടർ ഷോപ്പ്
സമയം : അയിലൊന്നും ഒരു കാര്യല്ല്യ
കാട്രിഡ്ജിൽ ഇങ്ക് നിറയ്ക്കാൻ കൊടുത്ത് കാത്തിരിക്കുന്ന ഞാൻ. സീനിൽ ടെൻഷനില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഉലാത്തിയില്ല. ആ വരുന്നു ഒരു മഞ്ഞഷർട്ടുകാരൻ, അവർ മാൻ! വന്നപാട് അയാളിന്നലെ കൊടുത്ത പ്രിന്ററിന്റെ ക്ഷേമമന്വേഷിച്ചു. കടക്കാരൻ ചെക്കൻ അകത്തുനിന്നും ഒരു എ ഫോർ ഷീറ്റ് എടുത്തുകൊണ്ടു വന്ന്,
“ബ്ലേഡ് പോയതാ, മാറ്റി. ഇപ്പൊ നന്നായി പ്രിന്റ് വരുന്നുണ്ട്”
എന്നും പറഞ്ഞ് ആ പേപ്പർ അയാൾക്ക് കൊടുത്തിട്ട് പ്രിന്റർ എടുക്കാൻ പോയി.
ദാണ്ടടാ മഞ്ഞഷർട്ടുകാരൻ ആ പേപ്പറും നോക്കി മൈന് ചവിട്ടിയ മിലിട്ടിറിക്കാരനെ പോലെ നിക്കണു. നമുക്കീ കുരിയോസിറ്റിടെ അസ്കിതം ഉള്ളോണ്ട് ആ പേപ്പറിലേക്ക് ഏന്തി വലിഞ്ഞൊന്നു നോക്കി. ബില്ലാണ്, 48,000!! പടച്ചോനെ, ഇമ്മാരി ബില്ലൊക്കെയാണ് ഇവിടെയെങ്കിൽ ഞാൻ ഉലാത്തുന്നതായിരിക്കും ഉത്തമം!
മഞ്ഞഷർട്ടുകാരൻ ആ ബില്ലും കൊണ്ട് കസേരയിൽ തളർന്നിരുന്ന് നെഞ്ചുഴിഞ്ഞു. ഒരു അറ്റാക്കിന്റെ രൂപത്തിൽ ആ കമ്പ്യൂട്ടർ ഷോപ്പിൽ ഒരു അകാലചരമം അയാളെ കാത്തിരിക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. ഞാനാണെങ്കിൽ ഹൃദയത്തെ രക്ഷിക്കാൻ സ്പോട്ടില് ഇറങ്ങി ഓടിയേനെ. സെൽഫിഷനെസ് അടുത്തുകൂടെ പോയിട്ടില്ലാത്ത പുവർ ഗയ്, ആ ഇരിപ്പ് തന്നെ. കടക്കാരൻ ചെക്കൻ പ്രിന്ററും കൊണ്ട് വന്നപ്പൊ, പ്രിൻസിപ്പാളിന്റെ മകളെ പ്രാപ്പോസ് ചെയുന്ന രണ്ടാം ക്ലാസുകാരനെ പോലെ അയാൾ വിക്കി വിക്കി ചോദിച്ചു,
“എന്താ ഇത്രേം കാശ്?”
ചുള്ളൻ ആ പേപ്പർ ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം പറഞ്ഞു,
“അയ്യോ, ഞാനിത് പ്രിന്റ് നന്നായി വരുന്നുണ്ട് എന്ന് കാണിക്കാൻ തന്ന പേപ്പറാ, ബില്ലല്ല”
ഉഷാറായിട്ടുണ്ടടാ!
എടുത്തുച്ചാട്ടമില്ലാത്ത ഹൃദയമായതോണ്ട് മാത്രമാണ് മഞ്ഞഷർട്ടുകാരൻ വടിയാവാതിരുന്നത്.

© 2017 Deepu Pradeep

Theme by Anders NorénUp ↑