Authorദീപുപ്രദീപ്‌

തിരക്കുള്ള ബസ്സിലോ ട്രെയിനിലോ കേറീട്ട്, സീറ്റ് കിട്ടണം എന്ന ത്വര ഉണ്ടെങ്കിൽ, അതൊപ്പിക്കാൻ മറ്റേ സാധനം മസ്റ്റാണ്, ഒബ്സർവേഷൻ.

തൃശൂർ-കണ്ണൂർ ലിമിറ്റഡ് സ്റ്റോപ്പ്. കോഴിക്കോട്ടേക്ക് സഞ്ചരിക്കേണ്ട ഞാൻ, കുറ്റിപ്പുറം സ്റ്റാന്റിൽ നിന്നാണ് ആ വാഗൺ ട്രാജെഡിയിലേക്ക് കേറുന്നത്. കാലുകുത്താൻ ഇടല്ല്യ, എന്നാലും കണ്ടക്ടർ അതിനുള്ളിൽ ഫുഡ്ബോൾ കളികൾ സംഘടിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് കണ്ടക്ടർമാർക്ക് മാത്രം കിട്ടീട്ടുള്ള ഒരു കഴിവാണല്ലോ.

ബസ് വളാഞ്ചേരി എത്തിയപ്പോ മുന്നിലെ സീറ്റിൽ നിന്നെവിടെനിന്നോ ഞാനത് കേട്ടെടുത്തു, “ഉണ്ണിയേട്ടൻ എത്താറായി”
ആഹാ! രണ്ടു നിർമ്മാല്യം തൊഴുത സന്തോഷം!! ഇതാണ് ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞ മറ്റേ ഐറ്റത്തിന്റെ ഗുണം. പിന്നൊന്നും നോക്കീല, ഞാൻ ഓതിരം ചാടി, കടകവും മണ്ഡലവും പുറത്തെടുത്ത് ആ സീറ്റിന്റെ അടുത്തെത്തി റെഡ്യായി നിന്നു.

പുത്തനത്താണി എത്തി, അനക്കമൊന്നുമില്ല.
കോട്ടക്കൽ. സെയിം പിച്ച്. ഫോണ് മാത്രം വരുന്നുണ്ട്,
“എത്താറായി… ഉണ്ണ്യേട്ടൻ എത്താറായടാ”.
‘ഹാവൂ’, ഞാൻ ഇറയത്ത് വെച്ചിരുന്ന ബാഗ് കയിലെടുത്ത് പിടിച്ച്, തൊട്ടടുത്ത സെക്കന്റിൽ ഇരിക്കാനായുള്ള ആ പോസിട്ട് നിന്നു.

സ്റ്റോപ്പുകളിങ്ങനെ കടന്നുപോയി, പക്ഷെ ഉണ്ണ്യേട്ടൻ എങ്ങോട്ടാണ് എത്തുന്നതെന്ന് മാത്രം എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
കൊളപ്പുറം. “ഉണ്ണ്യേട്ടൻ എത്താറായെന്ന്”
യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി. “ഉണ്ണ്യേട്ടൻ ഇപ്പൊ എത്തും”
കാക്കഞ്ചേരി. “ദേടാ, ഇപ്പൊ എത്തും”
രാമനാട്ടുകര. “വന്നു,വന്നു…. നീ വീട് പൂട്ടി ഇറങ്ങിക്കോ”
ഫറൂക്ക്. “ഉണ്ണിയേട്ടൻ എത്തി, നീ വണ്ടിയിൽ കേറി ഇരുന്നോ, എത്തി”

എന്റെ കൂടെ കേറിയവരും, ശേഷം കേറിയവരും വരെ ഇരുന്നു. ഞാൻ മാത്രം ഇങ്ങനെ ആൽഫാമുണ്ടാക്കാൻ നിർത്തിയ കോഴിയെ പോലെ ആ നിൽപ്പ് നിന്നു.

പിന്നെന്താ… ബസ് കോഴിക്കോട് സ്റ്റാന്റിലെത്തി. ഞാൻ ആ ഉണ്ണിട്ടാട്ടനെ ഒരു നോട്ടം നോക്കി. ഇല്ല, എഴുന്നേറ്റിട്ടില്ല.
വന്ന കലിപ്പിന് ടോണിൽ ഇത്തിരി സർക്കാസം കൂട്ടിക്കേറ്റി ഞാൻ പറഞ്ഞു, “ബസ് കോഴിക്കോട് എത്തിയിട്ടുണ്ട് ട്ടോ”
“ഞാൻ കണ്ണൂർക്കാ!!”
എന്റെ സാന്ദ്രകല്ലോലങ്ങൾ ചിതറിയോടി.

ഞാൻ സ്റ്റെപ്പിറങ്ങി പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും അയാൾ ഫോണിലായിരുന്നു
“ഇതടാ… ഇവിടെ എത്തിയെടാ, ഉണ്ണ്യേട്ടൻ തൊട്ടടുത്ത് എത്ത്യടാ…”
ഞാൻ അപ്പൊ ഓർത്തത് എന്നെക്കുറിച്ചല്ല, ഫോണിന്റെ അങ്ങേതലയ്ക്കിലുള്ള ആ ജന്മത്തെ കുറിച്ചായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ലേശം ആശ്വാസം കിട്ടി. അതുകൊണ്ടു മാത്രം.

2007, വട്ടംകുളം ഐഎച്ച്ആർഡിയിൽ പ്ലസ്റ്റു അടുപ്പത്ത് വെച്ച് തിളയ്ക്കാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന കാലം. മൊബൈൽഫോണൊക്കെ ഓരോരുത്തരായി സ്വന്തമാക്കി വരുന്നതേയുള്ളൂ. അപ്പോഴേക്കും അതുണ്ടാക്കുന്ന പുകിലുകളും തുടങ്ങി.
ഇന്റഗ്രെഷനിൽ ഉണ്ടകുടുങ്ങിയ ശേഷമുള്ള ഒരു ലഞ്ച് ബ്രെക്ക്, നീതു ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് ഒരു മൊബൈൽ നമ്പറും കൊണ്ടുവന്നു. അവളെ രാത്രി വിളിച്ച് ശല്യപ്പെടുത്തുന്ന ഒരുത്തന്റെ നമ്പർ. സംഭവം ഒരു ക്വട്ടേഷനാണ്, അവനെ വിളിച്ച് തെറി പറയണം, പിന്നീടവന് ഫോണിലേക്ക് നോക്കാൻ വരെ വിരക്തി തോന്നുന്ന തെറി. ഹരം! ഏറ്റു.
കോയിൻബോക്‌സിൽ ഡീസലടിക്കാൻ വേണ്ടി നീതു ഒരുർപ്പ്യടെ അഞ്ച് കോയിനുകളും തന്നു. ഒരു രൂപയുടെ തെറി പറഞ്ഞ് ബാക്കി നാല് രൂപയ്ക്ക് സെന്റർഫ്രഷ് വാങ്ങിയാലോ എന്നൊരു ഓപ്‌ഷൻ ഞങ്ങൾക്ക് തോന്നാതിരുന്നില്ല. പക്ഷെ അത് ചെയ്യാതെ ഞങ്ങൾ നാലും പുറത്തേക്ക് നടന്നു. എന്തോണ്ടാ? ആത്മാർഥത, വെറും ആത്മാർഥത!
ഇക്കാടെ കടയിലെ ചൂട് പൊറോട്ടയും, ബീഫിന്റെ ഗ്രെവിയും തന്ന എനർജിയിൽ ഞങ്ങൾ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്ത് ഒരറ്റത്തുനിന്ന് തുടങ്ങി. ചെക്കൻ മറ്റേയറ്റത്തുനിന്ന് ദയനീയമായി എല്ലാം ഏറ്റുവാങ്ങി. രണ്ടു കോയിൻസ് കഴിഞ്ഞിരിക്കെ, ഞങ്ങൾ സമ്പൂർണ്ണ വിജയത്തിനരികെ നിൽക്കെ, സംഭവം തിരിഞ്ഞു. അവൻ ഓടി അങ്ങാടിയിലോ കളിസ്ഥലത്തോ എത്തിയിട്ടുണ്ടാവണം, അവിടുന്നിങ്ങോട്ട് മൂന്നു നാല് ശബ്ദത്തിൽ വെറൈറ്റി തെറികൾ വന്നുതുടങ്ങി. ഞങ്ങൾ വീക്കായികൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് സൂചിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ഞങ്ങളുടെ തെറികൾക്ക് റിപ്പീറ്റേഷൻ വന്നുതുടങ്ങി.
ഈ വൈകിയ വേളയിലാണ് നായകൻറെ എൻട്രി. ബി ക്ലാസിലെ ചക്കര (സാങ്കൽപിക നാമമാണ്, പക്ഷെ ആളൊരു ചക്കര ആയതുകൊണ്ട് ചക്കര ന്ന് വിളിക്കാം) എങ്ങോട്ടോ പോവുകയായിരുന്ന അളിയൻ ഞങ്ങളെ കണ്ട് ഫോണിന് അടുത്തേക്ക് വന്നതാണ്. ഞങ്ങൾ വിളിക്കുന്നത് തെറിയാണെന്നു മനസ്സിലായപ്പോൾ മച്ചാൻ ‘ഇങ്ങോട്ട് താ’ ന്ന് പറഞ്ഞു ഫോൺ പിടിച്ചൊരു വാങ്ങലായിരുന്നു.
ആനന്ദഭൈരവിയിൽ തുടങ്ങി, മാധ്യമാവതിയാണെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ച് ഖരഹരപ്രിയയിൽ അവസാനിക്കുന്ന ഒരു നെടുനീളൻ തെറി! പുളകം!!
പിന്നെ വെണ്ടയ്ക്ക, തക്കാളി, ബീറ്റ്റൂട്ട്, ക്യാരറ്റ് തുടങ്ങിയ പച്ചക്കറികൾ ചേർത്ത് സെക്കൻഡ് ഗിയർ. അവന്മാരുടെ പത്തുതലമുറ മുന്പുള്ളവർ വരെ കുഴിയിലിരുന്ന് ചെവിപൊത്തിക്കരയുന്ന തേർഡ് ….
മോനെ! രംഗായിലേ… ഇബ്രാഹിക്കടെ കടയിലേക്ക് ഉപ്പിലിട്ട മാങ്ങയും അച്ചാറുമൊക്കെ വാങ്ങാൻ വന്ന എട്ടാംക്ലാസുകാരെ വിരട്ടി വാങ്ങിയ ഒറ്റരൂപാ കോയിനുകൾ ഫോണിലേക്ക് ഞങ്ങൾ ആവേശത്തോടെ വാരികോരിയിട്ടു… അങ്ങേ തലയ്ക്കൽ അവര് നാലഞ്ച് പേരുണ്ടായിട്ടും ചക്കരയോട് അടിച്ചുനിൽക്കാൻ പറ്റിയില്ല.
‘മേലാൽ ഇതാവർത്തിക്കരുത്’ എന്നൊരു താക്കീത് കൂട്ടിച്ചേർത്ത് ഫോൺ വെച്ചശേഷം അവൻ ഞങ്ങളോട് ചോദിച്ചു,
“അല്ലാ… എന്തിനാ ഇപ്പൊ നമ്മളവരെ തെറി വിളിച്ചേ?”
ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാരും പോയപ്പോ ഞാൻ മാത്രം അവിടെ ചുറ്റിപറ്റി നിന്നു. എന്തിനാ? എന്റെ കയ്യിൽ ബാക്കിയായ രണ്ടു രൂപകൊണ്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് പൈനാപ്പിൾ ഉപ്പിലിട്ടത് വാങ്ങാൻ. അപ്പോഴാണ് ആ കോയിൻ ബോക്സ് ബെല്ലടിക്കുന്നത്. ഫോൺ ഞാൻ തന്നെ എടുത്തു, അവന്മാരായിരുന്നു… ഒരേയൊരു വാക്യം, “ഇന്നത്തെ ദിവസത്തിന് ഒരു വൈകുന്നേരം കൂടി ബാക്കിയുണ്ട്”. വെറും പഞ്ച്! കിടുക്കികളഞ്ഞു.
ആ പറഞ്ഞ വൈകുന്നേരമായി.. വീടിനു മുന്നിലെ സ്റ്റോപ്പിൽ ബസ്സിറങ്ങിയ ചക്കരയെ ഒരു സംഘം വളഞ്ഞു. ഏയ് പേടിക്കണ്ട… പേടിക്കണ്ട.. അവന്റെ കൂട്ടുകാര് തന്നെയായിരുന്നു.
“എടാ..ഉച്ചക്ക് നമ്മളെ വിളിച്ചൊരു ടീം തെറി പറഞ്ഞെടാ…ഞങ്ങള് നീ വരാൻ വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു”
ചക്കര വീണ്ടും തിളച്ചു
“നമ്പർ താടാ”.
ബെല്ലടിച്ചത് അതേ കോയിൻബോക്സ്. കടക്കാരനായിരുന്നു ഫോണെടുത്തത്.
ചക്കര അലറി, “ആരാടാ ഇത്?”
“ഇത് കോയിൻബോക്‌സാണ്”
“കോയിൻബോക്സോ, എവിടുത്തെ കോയിൻബോക്സ്?”
“വട്ടംകുളം ഐഎച്ച്ആർഡിയുടെ അടുത്തുള്ള കോയിൻബോക്‌സ്”
ചക്കര വേഗം ഫോൺ വെച്ചു.
“അത് നോർത്ത് ഇന്ത്യയിൽ എവിടെയോ ആണെടാ… അവന്മാർ പേടിച്ചിട്ട് നമ്പർ ഡൈവേർട്ട് ചെയ്തതാവും”

ഹലോ.
ഹലോ, സാർ ഇത് മാട്രിമോണിയിൽ നിന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.
ആ, ഞാൻ നിങ്ങളെ അങ്ങോട്ട് വിളിക്കാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
എന്താ സർ?
നിങ്ങടെ മാട്രിമോണിയലിന്റെ ഹോംപേജിലുള്ള ആ മോഡലിന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞതാണോ?
.
.
.
.
.
നിശബ്ദത. നിശ്ശബ്ദതടെ അറ്റം !!

നമുക്കിടയിൽ

നമുക്കിടയിൽ ഞാനും നീയുമറിയാതെ
താരാട്ടുകളുണ്ടായിട്ടുണ്ടാവണം,
അല്ലാതെ നമ്മളെങ്ങനെയാണ് സ്വപ്നങ്ങളായത്?

ജനറേട്ടറിൽ പെട്രോള് കഴിഞ്ഞോ എന്ന് തീപ്പെട്ടിയുരച്ച് നോക്കി, ഇഹലോകവാസം വെടിപ്പായിട്ട് വെടിഞ്ഞ സുന്ദരേട്ടന് ഒരു മോനുണ്ട്, ഷാജി. ‘ഷാജിക്ക് ഒരു സ്റ്റാൻഡേർഡ് ഇല്ല’ എന്ന് എല്ലാരും പറഞ്ഞപ്പൊ, റോയൽ എൻഫീൽഡ് സ്റ്റാൻഡേർഡ് വാങ്ങി, ‘ഷാജിക്ക് സ്റ്റാൻഡേർഡ് ഉണ്ട്’ന്ന് മാറ്റി പറയിച്ച ഷാജി.
ആ സെയിം ഷാജിയാണ് ദേ നടുറോഡിൽ ബ്ലാഡറ് പൊട്ടിയ രണ്ടാം നമ്പർ ബോളിനെപോലെ ചോര ഒലിപ്പിച്ച് കിടക്കണത്. സ്റ്റാൻഡേർഡ് ചക്രമുരുട്ടികൊണ്ട് അപ്പുറത്തും കിടപ്പുണ്ട്.
ഈ കാഴ്ച ആദ്യം കണ്ടത് നമ്മടെ സുരേട്ടനായിരുന്നു. ഹരം! സുരേട്ടൻ ബേജാറോടെ വാരിയെടുത്ത് വണ്ടിയിൽ കേറ്റുമ്പൊ ഷാജിയുടെ ബോധം മൂന്നേ മൂന്ന് വാക്കുകളെ പറഞ്ഞുള്ളൂ… “ബേബി…… ബേബി…… ബേബി.”
പിന്നാലെ അത് കെട്ടു, ബോധം.
സുരേട്ടൻ ഉടനെതന്നെ തെക്കും വടക്കുമുള്ള അങ്ങാടിയിലെ ചെക്കന്മാരെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു
“മക്കളേ…ബേബിന്ന് പേരുള്ള ഒരു വണ്ടി കണ്ടാ അപ്പൊ തടഞ്ഞോ, കാര്യമൊക്കെ സുരേട്ടൻ പിന്നെ പറയാം”
പാരഡൈസ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ വെച്ച് ഏതാണ്ട് രണ്ട് രണ്ടര മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞാണ് സ്റ്റാൻഡേർഡ് ഷാജിയുടെ അമ്പിളി മാറുന്നത്. ഷാജിടെ കൃഷ്ണമണി ആദ്യം കണ്ടത് സുരേട്ടനെ തന്നെയായിരിന്നു.
“ഷാജ്യേ..പെട്ടെന്ന് പറ, അന്നെ ഇടിച്ചത് ഓട്ടോർഷയാണോ, ലോറിയാണോ ?”
“രണ്ടുമല്ല. ഞാൻ നമ്മടെ സുകുവേട്ടന്റെ മോള് സുമിനെ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോ ബാലൻസ് തെറ്റി വീണതാ..”
പുരികം മേലോട്ട് പോയ സുരേട്ടൻ ബെഡിൽ വന്നിരുന്നു, “പിന്നെന്തിനാടാ നീ ബേബി ബേബി ന്ന് നെലോളിച്ചോണ്ടിരുന്നത്”?
“അത് ഞാൻ എന്നെ
ബേബി ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടോവാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ, എന്റെ മെഡിക്കൽ ഇൻഷൂറൻസ് അവിടെ മാത്രേ എടുക്കൂ..”
സുരേട്ടൻ മുണ്ട് മടക്കികുത്തികൊണ്ട് എണീറ്റു “ഇപ്പോതന്നെ ഞാൻ കൊണ്ടോവാട്ടോ…ആദ്യം ചെക്കന്മാര് രണ്ടരമണിക്കൂറായി തടഞ്ഞുവെച്ച ബേബിന്ന് പേരുള്ള ഒരു ഓട്ടോർഷയും, രണ്ടു ലോറികളും ഒന്ന് പറഞ്ഞുവിടട്ടെ..”

വേദി: സ്റ്റേഡിയം കോംപ്ലക്സിലെ കമ്പ്യൂട്ടർ ഷോപ്പ്
സമയം : അയിലൊന്നും ഒരു കാര്യല്ല്യ
കാട്രിഡ്ജിൽ ഇങ്ക് നിറയ്ക്കാൻ കൊടുത്ത് കാത്തിരിക്കുന്ന ഞാൻ. സീനിൽ ടെൻഷനില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഉലാത്തിയില്ല. ആ വരുന്നു ഒരു മഞ്ഞഷർട്ടുകാരൻ, അവർ മാൻ! വന്നപാട് അയാളിന്നലെ കൊടുത്ത പ്രിന്ററിന്റെ ക്ഷേമമന്വേഷിച്ചു. കടക്കാരൻ ചെക്കൻ അകത്തുനിന്നും ഒരു എ ഫോർ ഷീറ്റ് എടുത്തുകൊണ്ടു വന്ന്,
“ബ്ലേഡ് പോയതാ, മാറ്റി. ഇപ്പൊ നന്നായി പ്രിന്റ് വരുന്നുണ്ട്”
എന്നും പറഞ്ഞ് ആ പേപ്പർ അയാൾക്ക് കൊടുത്തിട്ട് പ്രിന്റർ എടുക്കാൻ പോയി.
ദാണ്ടടാ മഞ്ഞഷർട്ടുകാരൻ ആ പേപ്പറും നോക്കി മൈന് ചവിട്ടിയ മിലിട്ടിറിക്കാരനെ പോലെ നിക്കണു. നമുക്കീ കുരിയോസിറ്റിടെ അസ്കിതം ഉള്ളോണ്ട് ആ പേപ്പറിലേക്ക് ഏന്തി വലിഞ്ഞൊന്നു നോക്കി. ബില്ലാണ്, 48,000!! പടച്ചോനെ, ഇമ്മാരി ബില്ലൊക്കെയാണ് ഇവിടെയെങ്കിൽ ഞാൻ ഉലാത്തുന്നതായിരിക്കും ഉത്തമം!
മഞ്ഞഷർട്ടുകാരൻ ആ ബില്ലും കൊണ്ട് കസേരയിൽ തളർന്നിരുന്ന് നെഞ്ചുഴിഞ്ഞു. ഒരു അറ്റാക്കിന്റെ രൂപത്തിൽ ആ കമ്പ്യൂട്ടർ ഷോപ്പിൽ ഒരു അകാലചരമം അയാളെ കാത്തിരിക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. ഞാനാണെങ്കിൽ ഹൃദയത്തെ രക്ഷിക്കാൻ സ്പോട്ടില് ഇറങ്ങി ഓടിയേനെ. സെൽഫിഷനെസ് അടുത്തുകൂടെ പോയിട്ടില്ലാത്ത പുവർ ഗയ്, ആ ഇരിപ്പ് തന്നെ. കടക്കാരൻ ചെക്കൻ പ്രിന്ററും കൊണ്ട് വന്നപ്പൊ, പ്രിൻസിപ്പാളിന്റെ മകളെ പ്രാപ്പോസ് ചെയുന്ന രണ്ടാം ക്ലാസുകാരനെ പോലെ അയാൾ വിക്കി വിക്കി ചോദിച്ചു,
“എന്താ ഇത്രേം കാശ്?”
ചുള്ളൻ ആ പേപ്പർ ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം പറഞ്ഞു,
“അയ്യോ, ഞാനിത് പ്രിന്റ് നന്നായി വരുന്നുണ്ട് എന്ന് കാണിക്കാൻ തന്ന പേപ്പറാ, ബില്ലല്ല”
ഉഷാറായിട്ടുണ്ടടാ!
എടുത്തുച്ചാട്ടമില്ലാത്ത ഹൃദയമായതോണ്ട് മാത്രമാണ് മഞ്ഞഷർട്ടുകാരൻ വടിയാവാതിരുന്നത്.

മധുരം മാരകം മംമ്ലിതം

മംമ്ലിതോ ?
അതെ, മംമ്ലിതം.
അതെന്താ ?
അതൊരു ടൈപ്പ് അവസ്ഥേണ്. കുഴിബോംബ് ചവിട്ടി നിൽക്കുമ്പോ, കാലിന്റെ അടീല് ചൊറിച്ചില് വരുന്ന പോലൊരു അവസ്ഥ!

മധുരം
മൂലേപ്പറമ്പിലെ മണിമാഷിന്റെ ഇളയമോള് സുമിടെ കല്യാണത്തിന്,ഒരു ഫ്‌ളവർ വൈസ് പ്രസന്റേഷനും കൊണ്ട് മാങ്കുറിശ്ശി വീടിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ച് പങ്കെടുക്കുകയായിരുന്നു ശ്രീകുട്ടനും അനിയൻ വാസുദേവനും.
സുമിടെ കഴുത്തിൽ താലി വീണ സെക്കന്റിൽ തന്നെ, അനിയൻ വാസു ശ്രീകുട്ടന്റെ വലത്തേകൈ ചേർത്തുപിടിച്ചിട്ടു പറഞ്ഞു,
“ഏട്ടാ….അങ്ങനെ ഓളും പോയി !”
ശ്രീകുട്ടന്റെ മുഖത്തെ വിഷമം കണ്ടപ്പൊ വാസുവിന് പിന്നെ കൂടുതലൊന്നും പറയാൻ തോന്നീല. പക്ഷെ ശ്രീക്കുട്ടൻ ഒന്ന് പറഞ്ഞു,
“നാട്ടിലെ ലുക്ക് പെങ്കുട്ട്യോള് കല്യാണം കഴിഞ്ഞു പോവുമ്പഴല്ലടാ സങ്കടം, അവരുടെ ഒക്കെ ഭർത്താക്കന്മാരെ കാണുമ്പഴാ. ശോകം”
“സത്യം”

ദേഹണ്ണക്കാരൻ സുന്ദരേട്ടൻ മൂന്നടിയുള്ള ആ അടാറ് പായസചെമ്പിന്റെ ചുറ്റം ഒരുമണിക്കൂർ ഓതിരം ചാടി ഇളക്കി കുറുക്കിയ പാലട പായസം രുചിച്ചിട്ട്, ‘അഞ്ചു പൈസക്കില്ല്യ’ എന്നൊരു സ്പോട്ട് റിവ്യൂ ഇട്ടശേഷം, നാലാമത്തെ ഗ്ലാസ്സ് ചോദിച്ചു വാങ്ങി മോന്തുകയായിരുന്നു വാസു. തൊട്ടപ്പുറത്ത്, പുന്നെല്ല് പൂത്തുപോയ നച്ചെലിയെപോലെ പോലെ ഇരുന്നിരുന്ന ശ്രീകുട്ടനോട് വാസു ചോദിച്ചു.
“അടുത്തതാരാ?”
“ഞാൻ പറയൂല. അന്നോട് പറഞ്ഞ എന്റെ ഒരു പ്രേമവും ഇതേവരെ നടന്നിട്ടില്ല.”
“അത് എന്നോട് പറഞ്ഞതോണ്ടല്ല, ഏട്ടൻ പ്രേമിച്ച പെണ്ണുങ്ങളോട് പറയാത്തത് കൊണ്ടാ. ഒരു പ്രേമം സക്സസ്ഫുൾ ആവണം എന്നുണ്ടെങ്കിൽ മിനിമം, ഏട്ടൻ പ്രേമിക്കുന്ന പെണ്ണെങ്കിലും അതറിഞ്ഞിരിക്കണം ”
ശ്രീക്കുട്ടൻ പായസം പകുതിക്ക് വെച്ച് എഴുന്നേറ്റു. വാസുവിനോടുള്ള ദേഷ്യം ശ്രീക്കുട്ടൻ കൈ കഴുകുന്നിടത്തെ മീൻ സോപ്പിനോട് തീർത്തു.

രണ്ടൂസം കഴിഞ്ഞ് ഒരു ഉച്ചയ്ക്ക് ഇരട്ടക്കുളത്തിന്റെ സൈഡിലിരുന്ന് നീന്തലിന്റെ അ ആ ഇ ഈ അറിയാത്ത വാസു, നറുങ്ങു പിറങ്ങുകൾക്ക് നീന്തലിന്റെ തിയറിക്ലാസ് എടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പഴാണ് ശ്രീകുട്ടന്റേയും വാസുവിന്റെയും കോമൺ കൂട്ടുകാരൻ സുബൈർ ഓടിപിടിച്ചുവരുന്നത്.
“വാസോ…അറിഞ്ഞാ? അന്റെ ഏട്ടന് പുത്യേ പ്രേമം! അടുത്ത വൺവെ.”
“അതിലിപ്പോ ഞെട്ടാനൊന്നുമില്ല, എന്റെ ഏട്ടന്റെ പ്രേമം ന്ന് പറഞ്ഞാ എസ്കലേറ്ററിലെ സ്റ്റെപ്പ് പോലെയാണ്. ഒന്ന് കഴിഞ്ഞാ ഉടനെ അടുത്തത് വരും, ഒരു ഗ്യാപ് പോലൂണ്ടാവില്ല .
“ആരാന്ന് അറിഞ്ഞോ ?”
വാസുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് ആകാംഷ തിക്കിത്തിരക്കിവന്നു കൈകെട്ടിനിന്നു.
“ഇല്ല, ആരാ ?”
“ഗായത്രിന്നാണ് പേര്, കുളങ്കര അമ്പലത്തിന്റെ പിന്നിലെ പാടത്തിനടുത്താണ് വീട്. ഇനി ഒന്നുകൂടി പറയാം, ശ്രീക്കുട്ടൻ ഓളെ പ്രപോസും ചെയ്തു!”
“പടച്ചോനെ ! ഓനോ ? ന്നിട്ടോ ?
“ഓളേതാ മൊതല്, ഫേസ്‌ബുക്കില് വന്ന് പ്രപ്പോസ് ചെയ്യാൻ ഏത് കോന്തനും പറ്റും, ആണാണെങ്കിൽ നേരിട്ട് വന്ന് പറ എന്നുപറഞ്ഞു. അതോടെ അന്റെ കാരണോര് ബും. ഇനിയാ ഏരിയേ പോവൂല”.
സംഭവം ചീള് കേസാണെങ്കിലും, ആ ചീള് വാസുവിന്റെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ തളംകെട്ടിനിന്നു. വലത്തേ കുളത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി എന്തോ ആഴത്തിൽ ആലോചിച്ചശേഷം വാസു സുബൈറിനോട് ചോദിച്ചു,
“ഇന്നല്ലേ കുളങ്കര അമ്പലത്തില് പൂരം?”
“അതെ.”

വാസു വീട്ടിൽ ചെന്നപ്പോ ശ്രീക്കുട്ടൻ ഗായത്രിടെ ഫേസ്‌ബുക്ക് പ്രൊഫൈലും തുറന്ന് വെച്ചിരിക്കുന്നതാണ് കണ്ടത്. അതുപിന്നെ അങ്ങനെയാണല്ലോ. അവൻ പിന്നൊന്നും നോക്കീല,
“ഏട്ടാ , വാടാ ”
എങ്ങോട്ടാണ് എന്ന ശ്രീകുട്ടന്റെ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം പറയാതെ, അറുക്കാൻ കൊണ്ടുപോണ പോത്തിനെപോലെ വാസു ശ്രീകുട്ടനെ വലിച്ചു കൊണ്ടിറങ്ങി.
“എങ്ങോട്ടാടാ രണ്ടും”?, അമ്മ.
“ഏട്ടനെ ഒന്ന് ഫേഷ്യല് ചെയ്യിപ്പിച്ചിട്ട് വരാം.”
ശ്രീകുട്ടനും വാസുവും ബൈക്കിൽ കേറിപോകുന്നത് നോക്കിനിന്നുകൊണ്ട് അമ്മ, ഉമ്മറത്തിരുന്ന് വാട്സാപ്പ് ഗ്രൂപ്പുകളിൽ ഉലാത്തുകയായിരുന്ന അച്ഛനോട് ചോദിച്ചു,
“ഈ ഫേഷ്യല് ചെയ്താ മുഖത്തെ പാടൊക്കെ മാറോ ?”
“നിന്റെ ഇളയ മോനല്ലേ കൊണ്ട്പോണത്….. മുഖത്തെ പാടല്ല, മോന്തേടെ ഷേപ്പ് തന്നെ ചെലപ്പോ മാറും.”
അച്ഛനൊരു പഞ്ചിട്ടു വെച്ചു.

പതിനായിരം മനുഷ്യന്മാര് ഒത്തുകൂടിയിട്ടുള്ള കുളങ്കര പൂരം. പൂരപ്പറമ്പിന്റെ ആന്ദോളനങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വാസുവും ശ്രീകുട്ടനും സുബൈറും കൂടി തിക്കിതിരക്കി നടന്നു. പാടത്തിന്റെ അടുത്തുള്ള ആ വലിയ വീടിന്റെ അടുത്തെത്തിയപ്പോഴേക്കും തീർന്നത് ആറ് സംഭാരം, മൂന്ന് കോലൈസ്,രണ്ടുപൊതി കടല, നാല് ഡബിൾ ഓംലറ്റ്, എട്ട് ഐസ്ക്രീം, മൂന്ന് വത്തക്കവെള്ളം. ഗായത്രിയുടെ വീടാണെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോ ശ്രീക്കുട്ടൻ തന്റെ ബാക്കിയോട് ചോദിച്ചു.
“വാസോ, എന്താ ഇവിടെ?”
“ആ കാണുന്നതാണ് ഗായത്രിടെ വീട്.”
“അതെനിക്കറിയാ… നമ്മളെന്താ ഇവിടെ ന്നാണ് ചോദിച്ചത്ഇവിടെ ”
“ഏട്ടൻ അവളുടെ വീട്ടിൽ കയറി അവളെ പ്രപ്പോസ് ചെയ്യണം”
“പുന്നാര അനിയാ, ജേഷ്ഠന്റെ ജീവിതം വെച്ചുതന്നെ വിറ്റുണ്ടാക്കണോ?”
“ഉമ്മാക്കി കാണിച്ചു പേടിപ്പിക്കുന്നവരെ ഉമ്മ വെച്ച് ഞെട്ടിക്കണം!”
“അതൊക്കെ ഓവറല്ലേ അനിയാ?”
“നേരിട്ട് വന്ന് പ്രപ്പോസ് ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞു അന്റെ ആണത്വത്തയാണ് അവള് വെല്ലുവിളിച്ചിരിക്കുന്നത്. വിട്ടുകൊടുക്കരുതടാ ഏട്ടാ, മാങ്കുറുശ്ശിക്കാര് ആരാന്ന് കാണിച്ചുകൊടുക്കണം.”
സുബൈർ സൈഡിൽ നിന്ന് പിന്താങ്ങി,
“ശര്യാടാ, ആ വെല്ലുവിളി നീ ഏറ്റെടുത്തു ഇപ്പൊ അവളെ പ്രപ്പോസ് ചെയ്താ, ഓള് പിന്നെ ആരാ?”
“ആരാ?”
“അന്റെ പെണ്ണാ”
ശ്രീക്കുട്ടമനസ്സ് അതിലിളകി. വാസു അടുത്ത പൊരിട്ടു.
“നീ ഈ ലോകത്ത് എവിടുന്ന് അവളെ പ്രപ്പോസ് ചെയ്താലും അവള് ചെലപ്പോ നോ ന്ന് പറയും. പക്ഷെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ, സ്വന്തം മുറിയിൽ കേറി വന്ന് ഒരുത്തൻ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ആ ചങ്കൂറ്റം കണ്ട് ഏത് പെണ്ണും വീഴും.”
“വീഴോ?”
“വീണിരിക്കും”

“വൻ റിക്‌സാണ് മോനെ. എങ്ങനെ അകത്തുകേറും , പോട്ടെ എങ്ങനെ പുറത്തുവരും ?”
പക്ഷെ വാസു ഫുൾ പ്ലാൻഡ് ആയിരുന്നു.
“ഇവിടെ രണ്ട് സെറ്റ് വെടിക്കെട്ടുണ്ട്. വീട്ടുകാര് എല്ലാവരും വെടിക്കെട്ട് കാണാൻ ടെറസിൽ കേറി നിൽക്കും. ഫസ്റ്റ് സെറ്റ് പൊട്ടുമ്പൊ നീ അകത്തു കേറണം, സെക്കന്റ് സെറ്റ് പൊട്ടുമ്പൊ നീ പുറത്തേക്കും വരണം. രണ്ടു സെറ്റിന്റെയും ഇടയിൽ ഒരു ഇരുപത് മിനുറ്റ് ഗ്യാപ്പുണ്ട്, ആ ഗ്യാപ്പിൽ നീ അവളെ ഫോൺ വിളിച്ചു മുറിയിലേക്ക് വരുത്തി സംഭവം അങ്ങട് കാച്ചണം. സിമ്പിൾ”.
ശ്രീകുട്ടന്റെ ഉള്ളിലൊരു ലവ് സോങ്ങിന്റെ ബാന്റ് സെറ്റ് മുഴങ്ങി. അത് കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്ക് വെടിക്കെട്ടിന് തിരി കൊളുത്തി. ചെക്കൻ ചങ്കിന്റെയും ചോരയുടെയും ആൾ ദി ബെസ്‌റ് വാങ്ങി പോക്കറ്റിലിട്ട് മതില് ചാടി ആ വീട്ടിലേക്ക് കയറി.

മാരകം
ആകാശം മിന്നിച്ച്, ഭൂമി കുലുക്കി, ചെവിട് കലക്കി അവസാനത്തെ ഗുണ്ടും പൊട്ടിതീർന്നു. സുബൈറ് വാസുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. രണ്ടാൾക്കും ഒരു പ്രേമം സഫലീകരിച്ചതിന്റെ ചാരിതാർഥ്യം.
“ഇപ്പൊ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും”
“ഉം..”
അപ്പോഴാണ് രണ്ടാളും പൂരപ്പറമ്പിൽ മുൻവർഷങ്ങളിൽ ഇല്ലാത്ത ഒരു കീഴ്‌വഴക്കം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. ഫസ്റ്റ്സെറ്റ് വെടിക്കെട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ആൾക്കാരെല്ലാം സ്ഥലം കാലിയാക്കുന്നു! സുബൈറ് കാര്യം തിരക്കി. ഉത്തരം വന്നു,
“ഇപ്പ്രാവശ്യം ഒറ്റ സെറ്റ് വെടിക്കെട്ടെ ഉള്ളൂ !”
ട്വിസ്റ്റ് ! ചേമ്പ് പറിച്ച ട്വിസ്റ്റ് !!
വാസുവും സുബൈറും ആകാശത്തേക്ക് പോകുന്ന പുക നോക്കി നിന്നു. തികച്ചും സന്ദർഭോചിതമായൊരു വ്യൂ.

അധികം വൈകാതെ തന്നെ വാസുവിന്റെ ഫോണിലേക്ക് ശ്രീകുട്ടന്റെ കോൾ വന്നു. ഫോണെടുത്ത വാസു ഹലോനൊന്നും കേട്ടില്ല, ഒരു മോങ്ങലായിരുന്നു അപ്പുറത്തുനിന്ന്
“ന്നെ രക്ഷിക്കടാ സുബൈറേ …”
“ഏട്ടാ നേർവ്വസാവല്ലേ ”
“പോയി പണി നോക്കെടാ നാറീ, ഫോൺ സുബൈറിന് കൊടുക്കെടാ”
അങ്ങനെതന്നെ സംഭവിച്ചു. ഫോൺ കയ്യിലെടുത്ത സുബൈറും ആ കരച്ചില് കേട്ടു.
“സുബൈറേ … എന്താടാ ഇപ്പൊ ചെയ്യാ ? ഇങ്ങനൊരു പെടല് ഞാനെന്റെ ജീവിതത്തിൽ പെട്ടിട്ടില്ല.”
“ഇനി പെടാൻ പറ്റും ന്നും തോന്നണില്ല ശ്രീകുട്ടാ….. ഓൾക്ക് ആങ്ങളമാര് മൂന്നല്ലേ ?”
“ഉം”.
.
.
.
ഘനഗംഭീരമായ നിശബ്ദത. അമ്പത്തിരണ്ട് സെക്കൻഡ് ദൈർഘ്യം.
സുബൈറ് തന്നെ അത് ബ്രേക്ക് ചെയ്തു
“ഓളെവിടെ, ഗായത്രി?”
“ഇവിടെയുണ്ട്”
“ഓള് വീണാ?”
“ഉം. ബോധം കെട്ടിട്ടാ വീണത്. ഞാൻ മുഖത്തു വെള്ളമൊക്കെ തളിച്ച് ഒരുവിധം വീണ്ടെടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പഴും ഷോക്ക് വിട്ടുമാറാത്തത് കൊണ്ട് ഇതേവരെ നിലവിളിച്ചിട്ടില്ല.”
“നിലവിളിക്കാൻ സമ്മതിക്കരുത്, ഒരുകാരണവശാലും സമ്മതിക്കരുത്.ഇനി ഷോക്ക് എങ്ങാനും മാറിയാൽ, മണ്ടക്കിട്ട് ഒന്ന് കൊടുത്തോ ഇന്നാലും വേണ്ടില്ല. ഓള് നിലവിളിച്ചാ അതോടെ അന്റെ ആപ്പീസ് പൂട്ടും ശ്രീകുട്ടാ.
“ഉം.”
“ന്നാ യ് ഫോൺ വെച്ചോ, ഞങ്ങളൊന്നു പ്ലാൻ ചെയ്തിട്ട് വിളിക്കാ”
ശ്രീക്കുട്ടൻ സുബൈറ് കൊടുത്ത പ്രതീക്ഷയിൽ ഫോൺ വെച്ചു.

“ഇത് വെടിക്കെട്ടിനേക്കാളും ഇരുമ്പുംട്ടാ…”
വാസു അപ്പോഴും പൊക നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
“ഇയ്യെന്താണ്ടാ അട്ടത്ത് നോക്കി നിക്ക്ണ്, ഒരു സൊലൂഷൻ പറയ്”
“മൈന്റ് അടിച്ചുപോയി , ഫുൾ ബ്ളാങ്ക്”
“വാസോ… ഒരു സംശയം, ശ്രീകുട്ടന് വല്ലതും പറ്റിയാൽ മാങ്കുറിശ്ശിലെ സ്വത്തൊക്കെ അനക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് കിട്ടും ലേ ?
“ഉം, എന്തേ ?”
“ഏയ്..ഒന്നൂല്യ; ചോദിച്ചെന്നെ ഉള്ളൂ… ഇയായോണ്ട് ഒന്നും പറയാൻ പറ്റൂല.”

ഫോൺ വീണ്ടും ബെല്ലടിച്ചു.പിന്നേം ശ്രീക്കുട്ടൻ. സുബൈർ ഫോണെടുത്തിട്ട് പറഞ്ഞു,
“ശ്രീകുട്ടാ, ഞങ്ങള് ആലോചിച്ചില്ലെടാ”
“അനക്കൊക്കെ അവിടെ പിന്നെന്താണ് പണി ?”
“കൺട്രോൾ കൺട്രോൾ …ആ,കൺട്രോളിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പഴാ.. ഓളെവിടെ ?”
“താഴെ ചോറുണ്ണാൻ പോയി”
“ഓഹോ…. ഈ മുൾമുനയിലും ഓൾക്ക് തീറ്റയാണല്ലേ മുഖ്യം ?”
“പിന്നെ വീട്ടുകാര് വന്ന് ചോറുണ്ണാൻ വിളിക്കുമ്പോ അവളെന്ത് പറയണം, ‘എന്റെ റൂമില് ശ്രീകുട്ടനുണ്ടമ്മേ, ഞങ്ങൾക്കുള്ള ചോറ് ഇങ്ങോട്ടെടുത്തോ’ ന്നോ ??”
“അതും ശരിയാണ്. എടാ..രക്ഷപെടാൻ ഒരു വഴിയുണ്ട്. ഞങ്ങള് എങ്ങനെയെങ്കിലും വന്ന് വീടിന്റെ മെയിൻ ഓഫാക്കാ.. ആ ഇരുട്ടത്ത് നീ ഓടി പുറത്തെത്തണം”
“ഈ വീട്ടില് ഇൻവെർട്ടർ ഉണ്ട് ”
അതും കൂടി കേട്ടതോടെ സുബൈറിന്റെ കൺട്രോൾ പോയി,
“അണക്ക് ഇൻവെർട്ടർ ഇല്ലാത്ത വല്ല വീട്ടിലേം പെണ്ണിനെ പ്രേമിച്ചാ പോരായിരുന്നോ ഊളേ”
ശ്രീക്കുട്ടൻ വീണ്ടും കരച്ചില് തുടങ്ങി.
വാസു ഫോൺ വാങ്ങി. “ഇങ്ങനെ നെലോളിക്കല്ലേ ഏട്ടാ, ഗായത്രിയെങ്ങാനും കേട്ടാ, നമ്മള് മാങ്കുറിശ്ശിക്കാരുടെ അഭിമാനം എന്താവും?”
“മനുഷ്യൻ ഇവിടെ അടപ്പ് തെറിച്ച് ഇരിക്കുമ്പഴാണ് അവന്റെ ഒരു അഭിമാനം. ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ അനിയാ..നിനക്ക് സിബ്ലിങ്ങ് റൈവൽറി കാണിക്കാൻ വേറെന്തൊക്കെ മാർഗ്ഗങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു, ഇതുതന്നെ വേണായിരുന്നോ ? എന്നെ ഇവിടെ കേറ്റാൻ കാണിച്ച കുരുട്ടുബുദ്ധി ഇറക്കാനും കാണിക്ക്!”
“ഡോണ്ട് വറി, ഒരു വഴിയുണ്ട്.. ടെറസിൽ ചെന്ന് കിഴക്കേ മൂലയിൽ നിന്ന് താഴോട്ട് ചാടിക്കോ. നേരെ കിണറ്റിലെത്തും. വെടിക്കെട്ടു കഴിഞ്ഞു പോവുമ്പോ കാല് തെറ്റി കിണറ്റില് വീണതാണെന്നു പറയാം.”
“അനിയാ വാസൂ…പറയുന്നോണ്ട് ഒന്നും തോന്നരുത്, ഇയൊന്ന് അന്റെ അവതാര ലക്‌ഷ്യം പെട്ടെന്ന് പൂർത്തിയാക്കീട്ട് ഈ ഭൂമീന്ന് പോയിതരോ ? ബാക്കിയുള്ളോർക്ക് ഒന്ന് ജീവിക്കാനാ…ഈശ്വരാ..ദുര്യോധനനെയൊക്കെ സമ്മതിക്കണം, ഇവിടെ ഒരുത്തൻ ഉണ്ടാക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങളിൽ നിന്ന് തന്നെ ഊരാൻ പറ്റണില്ല, അപ്പഴാണ് അളിയൻ തൊണ്ണൂറ്റിഒമ്പതെണ്ണത്തിനെ പുഷ്പം പോലെ ഡീൽ ചെയ്തത്.”

മംമ്ലിതം
സമയം രണ്ടര, പൂരപ്പറമ്പ് ശൂന്യമായി. ആൽമരത്തില് തങ്ങിനിൽക്കുന്ന നാല് ഹൈഡ്രജൻ ബലൂണുകളും വാസുവും സുബൈറും മാത്രം പാടത്ത് ബാക്കി. എന്നിട്ടും ആ വീട്ടിലെ ലൈറ്റ് മാത്രം അണഞ്ഞിട്ടില്ലായിരുന്നു.വീട്ടുകാര് ഉറങ്ങിയ ശേഷം പുറത്തുവരാം എന്ന പ്ലാനും ഇങ്ങനെ അന്തമില്ലാതെ നീണ്ടുപോകുന്ന അവസ്ഥ, ആ അവസ്ഥയിലേക്ക് ശ്രീകുട്ടന്റെ വിളി വന്നു.
“ഹലോ”
“ഇതെന്ത് കുന്താടാ…. ആ വീട്ടിലാർക്കും ഉറക്കവും ഇല്ലേ ?”
“ഇവിടെ ചെറിയൊരു പ്രശ്‍നം. ഗായത്രിടെ ആങ്ങളമാര് പൂരപ്പറമ്പിൽ വെച്ച് ആരെയോ തല്ലി. അടികൊണ്ടവൻ സീരിയസ് ആത്രേ”
‘നീയും തയ്‌പ്പിച്ചു വെച്ചോ ഒരു ബ്രേസിയറ്’ എന്ന ഡയലോഗാണ് വാസുവിന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ആദ്യം വന്നത്. പിന്നെ ജേഷ്ഠന്റെ ടെൻഷൻ കൂട്ടണ്ടാന്നു കരുതി അത് ആത്മഗതമാക്കി.
“അവൻ ആ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നുകയറിയതിന്റെ ഐശ്വര്യമാവും” എന്ന് സുബൈറും പറഞ്ഞു.

മുറിയിൽ ഗായത്രിയും ശ്രീകുട്ടനും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കിയിരുന്നു. രണ്ടുപേരും മറ്റേയാളുടെ മുന്നിൽ മാനം പോവുമല്ലോ എന്ന ഒറ്റക്കാരണത്താലാണ് കരയാതെ കടിച്ചുപിടിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഫേസ്‌ബുക്കിൽ അവനോട് അങ്ങനെ പറഞ്ഞതിൽ അവളിപ്പോ കാര്യമായിട്ട് കുണ്ഠിതപെട്ടുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
കുറെ കഴിഞ്ഞപ്പോ ശ്രീക്കുട്ടൻ ഉള്ളീന്ന് വന്നൊരു ആശ്വാസവാക്ക് തന്നോട് തന്നെ പറഞ്ഞു. ‘ഏതായാലും ഇത്രയും നേരം ഒരു കുഴപ്പവും ഉണ്ടായില്ലല്ലോ, അപ്പൊ ഇനി പേടിക്കാനില്ല….ഞാൻ രക്ഷപെടും’. ഏജ്‌ജാതി ടൈമിംഗ്! ആ ഡയലോഗ് പറഞ്ഞ ആ സെക്കന്റിൽ തന്നെയാണ് അത് സംഭവിച്ചത്. ഒരു പോലീസ് ജീപ്പ് ആ വീട്ടിലേക്ക് കേറിവന്നു! തല്ല് കേസിലെ പ്രതികളായ ആങ്ങളമാർ പിടിക്കാൻവേണ്ടി ആ വീട് സേർച്ച് ചെയ്യാൻ !!
മംമ്ലിതം! അതെ മംമ്ലിതം!!
ശ്രീകുട്ടന്റെ ഉള്ളിൽ ആത്തിരി പൂത്തിരി കമ്പിത്തിരി മത്താപ്പ് ഒക്കെ കത്തി, രണ്ട് ഗുണ്ടും പൊട്ടി.ശുഭം!

ശ്രീക്കുട്ടൻ വികാരാധീനനായികൊണ്ട് ഫോൺ ചെയ്തു.”വാസോ…സുബൈറേ ..ഇതെന്റെ ലാസ്റ്റ് കോളാവും ..”
“എന്താ ഏട്ടാ ഞാനിനി ചെയ്യേണ്ടത്?”
“അനിയാ…. നീ വീട്ടിൽ ചെന്ന് ഒരു കുഴി വെട്ടിക്കോ, ഞാൻ വന്ന് കിടക്കാം”
“ഏയ് വേണ്ട, അവര് കൊണ്ടോയി കെടത്തിക്കോളും” സുബൈർ.
“ഏട്ടാ , അവളോട് പറ ഏട്ടനെ എവിടെയെങ്കിലും ഒളിപ്പിക്കാൻ. അവളുടെ കൂടെ മാനം പോകണ കേസല്ലേ.”
ശ്രീക്കുട്ടൻ അതില് കേറിപിടിച്ചു. ഗായത്രിക്ക് കൂടെ പിടിക്കുകയല്ലാതെ വേറെ നൃവർത്തി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ അവനെയും കൊണ്ട് ആരും കാണാതെ ടെറസിലെത്തി വാട്ടർ ടാങ്ക് ചൂണ്ടി കാണിച്ചുകൊടുത്തിട്ടു തിരിച്ചു മുറിയിലേക്ക് പോയി. അപ്പോഴേക്കും പോലീസ് താഴെ തിരച്ചില് തുടങ്ങിയിരുന്നു. ശ്രീക്കുട്ടൻ സമയം കളയാതെ ഓടി ചെന്ന് വാട്ടർ ടാങ്ക് തുറന്നതും അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് മൂന്ന് പേർ പുറത്തേക്ക് ചാടി. ഐ റിപ്പീറ്റ് മൂന്ന് പേർ. ആ മണ്ടന്മാർ, ടാങ്ക് തുറന്നത് പോലീസാണെന്നു വിചാരിച്ച്‌ ടെറസിൽ നിന്നും ഒന്നും നോക്കാതെ ചാടി പിന്നെ ഓടി. പക്ഷെ, രക്ഷയുണ്ടായില്ല, നേരെ ചെന്ന് പെട്ടത് പോലീസിന്റെ കരവലയത്തിൽ തന്നെ.

പോലീസും ബഹളങ്ങളും ഒക്കെ ആറിക്കഴിഞ്ഞപ്പൊ ടെറസിൽ നിന്നും ശ്രീക്കുട്ടൻ മെല്ലെ ഇറങ്ങി നടന്നു. ശ്രീകുട്ടൻ മറയുന്നതുവരെ ഗായത്രി ജനാലയിലൂടെ നോക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവള് അപ്പൊ മനസ്സിൽ വിളിച്ച തെറികൾ കുറിച്ചെടുത്തിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു ഇരുനൂറു പേജിന്റെ നോട്ട്ബുക്ക് തീർന്നേനെ.
ശ്രീകുട്ടനും വാസുവിന്റെയും സുബൈറിന്റെയും അടുത്തെത്തി. സുബൈർ ഒന്നേ പറഞ്ഞുള്ളൂ..
“വീഴ്‌ത്താൻ പോവുമ്പോ ഇങ്ങനെ പോണം…. അവളേം വീഴ്ത്തി, അവളുടെ മൂന്ന് ആങ്ങളമാരെയും വീഴ്ത്തി..നീയും വീണു. ശ്രീകുട്ടാ…..അന്നെകൊണ്ടേ പറ്റൂ”

എല്ലാം കഴിഞ് കാലത്ത് ആറുമണിക്കാണ് ശ്രീകുട്ടനും വാസുവും തിരിച്ച് കുടുംബത്തെത്തുന്നത്, ആഫ്റ്റർ ഫിഫ്റ്റിൻ ബ്യൂട്ടിഫുൾ ഹവേർസ്. വാതില് തുറന്നുകൊടുത്ത അച്ഛന്റെ ചോദ്യം വന്നു,
“എവിടെയായിരുന്നെടാ രണ്ടും ഇത്രയും നേരം?”
വാസുവിന്റെ മുഖത്തേക്കൊന്ന് നോക്കിയശേഷം ശ്രീക്കുട്ടൻ പറഞ്ഞു, “ഒന്ന് ഫേഷ്യല് ചെയ്യാൻ പോയതാ….”
ഫേഷ്യല്, ശ്രീകുട്ടന്റെ ഭാവി അളിയന്മാരുടെ മുഖത്ത് എസ് ഐ ആണ് ചെയ്തത്.

നമ്മുടെ നാട്ടിൽ വിക്സ് മുട്ടായിയും സെന്റർഫ്രഷും ഇങ്ങനെ സെയിൽസ് റെക്കോർഡുകൾ പഴങ്കഥയാക്കുന്നത് ഒരു വിശ്വാസത്തിന്റെ പുറത്താണ്. സിഗരറ്റ്
വലിച്ചശേഷം ഇത് വായിലിട്ടാൽ മണം കിട്ടില്ല എന്നൊരു വിശ്വാസം.
പക്ഷെ ഷിജുവിന്റെ കേസിൽ അതായിരുന്നില്ല സ്ഥിതി. എന്നൊക്കെ അവൻ സിഗരറ്റ് വലിച്ചിട്ട് വീട്ടിൽ കേറിയിട്ടുണ്ടോ, അന്നൊക്കെ അവനെ അവന്റമ്മ പൊക്കിയിരിക്കും.
കൂട്ടുകാരുടെ അഡ്വൈസറിങ് കമ്മറ്റി കൂടി.
“സിഗരറ്റ് പിടിക്കുന്ന വിരലിന്റെ മണം കിട്ടുന്നുണ്ടാവും” കനപ്പെട്ട നിരീക്ഷണം വന്നു.
‘ബൈക്കിന്റെ പ്രട്രോൾ ടാങ്ക് തുറന്ന് വിരൽ വെച്ചാ മതി, സിഗരറ്റിന്റെ മണം പോവും’ എന്ന് സജസ്റ്റ് ചെയ്തത് ഫ്രണ്ട് റിയാസാണ് (റിയ അല്ല, അത് ചന്ദ്രികടെ ആള്)
പക്ഷെ, എണ്ണ കമ്പനികളുണ്ടോ സമ്മതിക്ക്ണ്? ഒരു സെക്കന്റ് തുറന്ന് വെച്ചാ അപ്പൊ ആവിയാവും അഞ്ചുർപ്പ്യടെ പെട്രോള്.
അങ്ങനെ ഷിജു പ്രകൃതിയിലേക്ക് മടങ്ങി. പേരമരം & കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പച്ച. അതിന്റെ ഇലയെടുത്ത് കയ്യിൽ തേക്കലായി. എവിടെ,
എന്നാലും അമ്മ പിടിക്കും.
അവസാനം അവൻ ഗതികെട്ട് അമ്മയോട് ചോദിച്ചു,
“അതെങ്ങനെയാണ് അമ്മാ സിഗരറ്റിന്റെ മണം അമ്മ ഇത്ര ഈസിയായിട്ട് തിരിച്ചറിയുന്നത്”?
“എനിക്ക് സിഗരറ്റിന്റെ മണം ഒന്നുമറിയില്ല”
കണ്ണ് തള്ളുന്ന സ്മൈലിയോടൊപ്പം ഷിജു,
“പിന്നെങ്ങനെയാണ് ഞാൻ വലിച്ച് വരുമ്പൊ അമ്മ ഇങ്ങനെ കൃത്യമായി പൊക്കുന്നത്?”
“അല്ലാണ്ട് എന്റെ മോൻ നേരം പുലർച്ചയ്ക്കും, നട്ടപ്പാതിരയ്ക്കും വിക്സ് മുട്ടായിയും വായിലിട്ട് വരില്ലല്ലോ..”

വളാഞ്ചേരീന്ന് നിന്ന് തൃശൂർക്ക് കേറിയ കെ എസ് ആർട്ടി സി. ബസ് കുറ്റിപ്പുറം പാലവും കടന്ന് മാനത്തേക്ക് ലേസറടിച്ച സ്പീഡിൽ പറന്ന് പായുമ്പോഴുണ്ട് എന്റെ സഹസീറ്റുകാരൻ അയാള് പോസ്റ്റാക്കി നിർത്തിയ ഏതോ പാവത്തിന് ഫോൺ ചെയ്യുന്നു
“ന്നെ കാക്കണ്ട, ങ്ങള് പൊക്കോ…. ഞാൻ ലേറ്റാവും, ബസ്സിവിടെ നിർത്തിയിട്ടിരിക്ക്യാണ്…”
ഞാൻ ഒന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി ‘ങ്ങേ! ഈ ബസ്സോ?’
സംഭവം നമ്മളും ലേറ്റാവുമ്പൊ, ബസ്സിന്റെയും ട്രൈയിനിന്റെയും ബ്ലോക്കിന്റെയും ഒക്കെ തലയ്ക്ക് ഇടാറുണ്ടെങ്കിലും, അയാള് പറഞ്ഞത് ഒരുമാതിരി നോളന്റെ കഥ പോലെയായിരുന്നു.
“ഇതിൽ കൂടുതൽ എന്ത് പറ്റാനാ, കഴിഞ്ഞ സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്ന് കണ്ടക്ടർ ബസ്സില് കേറാൻ മറന്നു!! ഇപ്പൊ ഞങ്ങള് എല്ലാരും അയാളെ കാത്തു നിൽക്കാണ്.”
ഇത് കേട്ട ചുറ്റും ഇരുന്നിരുന്ന ഞങ്ങള് നാലുപേര് ആ പ്രതിഭാസത്തെ ഒന്നടിമുടി നോക്കി. ചെങ്ങായിയുണ്ടോ നിർത്തുന്നു..
“എന്താ ചെയ്യാലേ..സർക്കാർ ശമ്പളം വാങ്ങീട്ട് ഇവനൊക്കെ തോന്നിവാസമല്ലേ കാട്ടികൂട്ടുന്നത്?”
ഏറ്റോം ലാസ്റ്റ് ഒരു സ്റ്റേറ്റ്മെന്റും.
“വെറുതെയല്ല കെ എസ് ആർ ട്ടി സി നഷ്ടത്തിലാവുന്നത്…”
അയാളുടെ പറച്ചിൽ കേട്ടപ്പോ തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന ഞാൻ വരെ അത് വിശ്വസിച്ചുപോയി. പിന്നെ ഫോൺ വിളിച്ച ആളുടെ കാര്യം പറയാണ്ടോ..
ഫോൺ വെച്ച ശേഷം ടിയാൻ ഞങ്ങളെ നോക്കിയെന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. ഞാൻ ഫാനായികഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ബസ് കണ്ടനകം ഡിപ്പോയില് രണ്ടു മിനുറ്റ് നിർത്തിയിട്ട ശേഷം എടുത്ത് അഞ്ചുകിലോമീറ്റർ അപ്പുറത്തുള്ള എടപ്പാൾ ടൗണിലെത്തി. ഡ്രൈവർ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഫോൺ എടുത്തുനോക്കിയപ്പോ, ദോണ്ടെ മുപ്പത്തിരണ്ട് മിസ്കോള്!!
സ്പോട്ടില് മുപ്പത്തിമൂന്നാമത്തെയും വന്നു, കണ്ടക്ടറാണ്.
“വണ്ടി പോവല്ലേ, ഞാൻ കേറീട്ടില്ല!”
പിന്നെ ചുള്ളൻ കണ്ടനകത്തു നിന്ന് വരുന്നത് വരെ ഞങ്ങള് ഒന്നടങ്കം കട്ട വെയിറ്റിങ്.
ഓട്ടോയിൽ വന്നിറങ്ങിയ കണ്ടക്ടറെ ബസ്സിലുള്ള ബാക്കി യാത്രക്കാര്, ആക്കി ചിരിച്ച് ആനയിക്കുമ്പൊ, ടൈം ട്രാവൽ ചെയ്തു വന്ന ഞങ്ങള് നാല് പേര് , ആ മനുഷ്യനെ ആയിരുന്നു നോക്കിയത്. ‘മായാവി’യിലെ സ്രാങ്കിനെ പോലെ ‘എനിക്ക് ദിവ്യശക്തി കിട്ടിയതാണോ, അതോ കണ്ടക്ടർക്ക് വട്ടായതാണോ’ എന്ന കോലത്തിലായിരുന്നു അയാൾ ഇരുന്നിരുന്നത്.
തന്നെ കൂട്ടാതെ പോയ ഡ്രൈവറെ, കണ്ടക്ടറും, സമയത്ത് വണ്ടിയിൽ കയറാത്ത കണ്ടക്ടറെ, ഡ്രൈവറും ഒന്ന് പരസ്പരം നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു മഹാഭാരതം ഉണ്ടായിരുന്നു, രണ്ട് സീസൺ ഗെയിം ഓഫ് ത്രോൺസും.

എല്ലാവരുടെ ജീവിതത്തിലും ഉണ്ടാവും ഉത്തരം കിട്ടാത്ത അനവധി ചോദ്യങ്ങൾ. എനിക്കുമുണ്ട്. ആ കണക്കിലെ ഒരെണ്ണമാണിത്.
പ്ലസ്‌ടു കാലത്തെ ആർട്ട്സ് ഒപ്പന. മണവാളന്റെ ലെഫ്റ്റ് സൈഡ് ഫ്രണ്ടിൽ കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഞാനായിരുന്നു ടീമിന്റെ മാർക്യീ പ്ളേയർ.
നാലാമത്തെ സ്റ്റെപ്പ് കഴിഞ്ഞപ്പോ, മുന്നിൽ നിൽക്കേണ്ട ഞാനുണ്ട് ഏറ്റവും പിന്നിൽ! പോയില്ലേ മോനെ കിളി!!
കൂടെയുള്ളവര് സ്റ്റെപ്പ് കളിക്കാൻ മറന്നതാണോ, അതോ ഞാനിനി ആ സ്റ്റെപ്പ് കളിച്ചതാണോ…? പത്തുവർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും എനിക്കൊരുത്തരം കിട്ടീട്ടില്ല. ഇന്റർനെറ്റ് കട്ടായ ഗൂഗിൾ മാപ്പിന്റെ സൂചി പോലെ മാർക്യീ പ്ളേയർ നിന്നു…
റൈറ്റ് ഫ്രണ്ടിൽ കളിക്കുന്ന ശ്രീരാജ്, കൊട്ടാൻ വരുമ്പോ എന്റെ കയ്യില്ലെങ്കിൽ എവിടെപ്പോയി കൊട്ടും എന്ന് ചിന്തിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ പിന്നൊന്നും നോക്കീല. ബാക്കിൽ നിന്ന് തലയും ചൊറിഞ്ഞുകൊണ്ട് മുന്നിലേക്ക് നടന്നു.
എന്താണെന്നറിയില്ല, എന്റെ ആ സ്റ്റെപ്പിന് നല്ല കയ്യടിയായിരുന്നു.

© 2017 Deepu Pradeep

Theme by Anders NorénUp ↑