Categoryഫേസ്‌ബുക്ക് കുറിപ്പുകൾ

കെ എസ് ആർ ട്ടി സി യാത്രയിലൊന്നിലാണ്. സൈഡ് സീറ്റ് കരസ്ഥമാക്കിയ സന്തോഷത്തിൽ ചാരിയിരിക്കുന്ന എന്റെ ലുക്ക് മുഖത്ത് നിന്നും ആരംഭിക്കുന്ന ദൃശ്യം.
ബസ് നീങ്ങിതുടങ്ങുന്നു. എനിക്കത് ജലദോഷക്കാലമാണ്. വായിൽ വന്ന കഫം തുപ്പാൻ ഞാൻ ഷട്ടർ പൊന്തിച്ച് നോക്കുമ്പോഴേക്കും ബസ്സിന്റെ സ്പീഡ് അർദ്ധസെഞ്ച്വറി അടിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. വിൻഡ് വിറ്റുണ്ടാക്കണ്ട എന്നു കരുതി ഞാൻ തുപ്പാൻ ബസ് നിർത്തുന്നതും കാത്തിരുന്നു. ‘ടൈമിംഗ്!’ എന്ന് പറയിപ്പിക്കാൻ ദാ വരുന്നു മൊതല്, കണ്ടക്ടർ!
“എവിടേയ്ക്കാ?”
വായ തുറക്കാൻ പറ്റാതിരിക്കുന്ന ടൈമിൽ വന്ന് ഇങ്ങനത്തെ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നതൊക്കെ എന്ത് രാഹുൽ ദ്രാവിഡാണ്.
സ്റ്റോപ്പ് പറയണം. പക്ഷെ ഇറക്കാനും വയ്യ തുപ്പാനും പറ്റില്ല, പെട്ട സീൻ. ജീവിതത്തിൽ സബ് ടൈറ്റിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ചിന്തിച്ചുപോയ നിമിഷം…

ഐഡിയ മിന്നി! ഞാൻ ഫോണ് പുറത്തെടുത്ത് ടൈപ്പ് ചെയ്തു, ‘കുറ്റിപ്പുറം’.
അപ്പോഴേക്കും, പോവേണ്ട സ്ഥലം പറയാതെ മൊബൈലിൽ തോണ്ടിക്കളിക്കുന്ന എന്നെ കണ്ട്, കണ്ടകടറുടെ വദനം നാളികേരം വീണ ആനപ്പിണ്ടം പോലെ ചുളിഞ്ഞിരുന്നു. ഞാൻ ഫോണ് സ്ക്രീൻ അയാൾക്ക് കാണിച്ചുകൊടുത്തു. പൊടുന്നനെ അയാളുടെ മുഖം കരുണത്തിലേക്ക് രസം മാറ്റി.
“സോറി….”
‘ഒരാളല്ലേ?’ എന്നയാൾ പിന്നെ ആംഗ്യഭാഷയിലാണ് ചോദിച്ചത്. ഞാൻ തല ആട്ടികൊടുത്തു.
‘സംസാരശേഷി’ ഇല്ലാത്ത എനിക്ക് ടിക്കറ്റ് തന്ന് അയാൾ കുറ്റബോധത്തോടെ നടന്നു പോയി. ഐ വാസ് റിയലി ഹെല്പ്ലെസ്.

ബസ് അടുത്ത സ്റ്റോപ്പ് എത്തിയപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ തുപ്പി സ്വാതന്ത്ര്യം നേടി. അപ്പൊ ദേ അടുത്തത്, എന്റെ തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന വ്യക്തി എന്നെയൊന്നു തോണ്ടിയശേഷം അയാളുടെ ഫോണിൽ ടൈപ്പ് ചെയ്തതെന്തോ എന്നെ കാണിക്കുന്നു. എന്താണത്?
“ജന്മനാ ഊമയാണോ?”
ഞാൻ അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. കണ്ണുംചിമ്മി തുറന്നിട്ട് കുഞ്ഞിക്കാലിട്ടടിക്കുന്ന കുട്ടിയുടെ നിഷ്കളങ്കത.
ഞാൻ കുറ്റിപ്പുറത്തിന്റെ കീഴെ ടൈപ്പ് ചെയ്തു,
“ഉം”
“കഷ്ടം…. കഴിഞ്ഞജന്മത്തിൽ പശുവിനെ കല്ലെടുത്തെറിഞ്ഞവരാണ് ഈ ജന്മത്തിൽ ഊമകളായി ജനിക്കുക എന്ന് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ പറയും”
ഇയാളുടെയല്ലേ നാട്, പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലേ അത്ഭുതമുള്ളൂ…
വീണ്ടും ടെക്സ്റ്റ്, “എനിക്കീ വൈകല്യങ്ങളുള്ളവരെ കാണുമ്പൊ ഒരു മനഃസുഖമാണ്, നിങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളെപോലെ ജീവിതം എൻജോയ് ചെയ്യാൻ പറ്റില്ലല്ലോ” ഫോളോഡ് ബൈ എ വളിച്ച ചിരി.
ആ തുപ്പ് തുപ്പേണ്ടിയിരുന്നത് ഇയാളുടെ മുഖത്തേക്കായിരുന്ന.

പറന്ന് പോണ കാക്കയോട് ഏണിവെച്ച് കേറി നിന്ന് വർത്തമാനം പറയണ ഐറ്റമായിരുന്നു അയാൾ. പിന്നെ കുറ്റിപ്പുറം ഹെൽത്ത് സെന്റർ കഴിഞ്ഞ്, ഭാരതപ്പുഴ ദൃശ്യത്തിൽ വരുന്നത് വരെ ഞങ്ങളുടെ രണ്ടു സ്ക്രീനുകളും വാതോരാതെ സംസാരിച്ചു. തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന ആളോട് സ്മൈലി ഇട്ട് സംസാരിക്കുന്ന നവ്യാനുഭവം! ഞാനതൊക്കെ ആ സ്പിരിറ്റിലെ എടുത്തുള്ളൂ. പക്ഷെ ആ സുമുഖൻ സ്പിരിറ്റിലെടുക്കുമോ അതോ ലോഹത്തിൽ എടുക്കുമോ എന്നറിയാത്തത് കൊണ്ട് ഞാൻ ബസ് ഇറങ്ങി പുറത്ത് വന്നശേഷം, ജനാലയ്ക്ക് അരികിൽ ചെന്നാണ് വായ കൊണ്ട് അത് പറഞ്ഞത്
“ചേട്ടാ….. ഹാപ്പി ജേർണി റ്റു യു”

സഹയാത്രികന് സംസാരശേഷി കിട്ടിയതിൽ അയാൾ സന്തോഷിക്കുമെന്നു ഞാൻ കരുതി. അതുണ്ടായില്ല. പകരം, തുടയ്ക്കടിക്കാൻ ഭീമന് ടെക്നിക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുത്ത കൃഷ്ണനെ, കണ്ണടയും മുമ്പ് ദുര്യോധനൻ നോക്കിയപ്പോലൊരു നോട്ടം നോക്കി. പിന്നെ മുഖം കുനിച്ച് തന്റെ ഫോണിലേക്കും… കോഴിക്കോട് നിന്നിങ്ങോട്ട് എഴുപത് കിലോമീറ്റർ ടൈപ്പ് ചെയ്തുകൂട്ടിയ അക്ഷരങ്ങൾ അതിനുള്ളിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരയുന്നുണ്ടാവണം.
ഒരു സുഖം, ഒരു മനഃസുഖം.

റോയൽ എൻഫീൽഡ് പാറകൾ

“നീയാ പഴയ സതീശൻ തന്നെ.”
“അല്ലടാ….ഞാൻ ബുള്ളറ്റ് വാങ്ങി”

“ചേട്ടാ ഈ ബുള്ളറ്റ് പാർക്ക് ചെയ്യുന്ന സ്ഥലം എവിടെയാ?”
“ബൈക്ക് പാർക്കിംഗ് അല്ലേ, അതിവിടെ തന്നെ.”
“സീ മിസ്റ്റർ, ദിസ് ഈസ് നോട്ട് എ ബൈക്ക്. ദിസ് ഈസ് ബുള്ളറ്റ്!”

“ഡോക്ടർ ….. വണ്ടിയുടെ റിയർ വ്യൂ മിററിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ തല ചുറ്റുന്നു”
“ഏതാ വണ്ടി?”
“ബുള്ളറ്റ്”
“എന്നാ മരുന്നൊന്നും വേണ്ട. വണ്ടി വിറ്റാൽ മതി, മാറിക്കോളും”

“കളിയാക്കണ്ട, ബുള്ളറ്റ് ഒരു വികാരമാണ്”
“മാസാമാസം വണ്ടിയുംകൊണ്ട് വർക്ക് ഷോപ്പിൽ പോയാ ആർക്കായാലും വികാരം വരും”

“അളിയാ… ന്യൂയർ ബാംഗ്ലൂർ ആക്കാം?”
ഡിസംബർ മുപ്പത്തിയൊന്നിന്‌ രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പഴാണ് സുനീറിന്റെ തലയിൽ ആ വെളിച്ചം കത്തുന്നത്. അത് കെടും മുൻപ് അവൻ കൂട്ടുകാരൻ മനാഫിനെ വിളിച്ചതാണ്‌ സിറ്റുവേഷൻ.

മനാഫ് മറ്റതാണ്. ട്രി എന്ന് കേട്ടാൽ, ബാക്കി പ്പാണെന്ന് ഉറപ്പിച്ച് ബാഗെടുത്ത് ഇറങ്ങുന്ന മറ്റേ അസുഖം പിടിച്ച ടീംസിൽ പെട്ടവൻ.
“ഒക്കെ അളിയാ! വിടാം.”
കൂൾ. ട്രിപ്പ് സെറ്റായി, ന്യൂയറും.
“സുനീറേ, ശ്രീരാജിനെയും സംഗീതിനെയും ഞാൻ വിളിച്ച് റെഡിയാക്കാം, നീ ഷിബുവിനെ വിളിക്ക്”
“ഷിബുവിനെ ഒക്കെ വിളിക്കേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ, അവൻ ഇന്നേവരെ ഏതെങ്കിലും ട്രിപ്പിന് വരാതിരുന്നിട്ടുണ്ടോ?”
“എന്നാലും ഒന്നു വിളിച്ച് വിവരം പറഞ്ഞേക്ക്”

“ഷിബോ….നീ എവിടെയാണ്?
“ഞാൻ മരുന്ന് വാങ്ങാൻ വന്നതാ?”
“എന്നാ മരുന്ന് വീട്ടിൽ കൊടുത്തിട്ട് പെട്ടെന്ന് റെഡി ആയി നിൽക്ക്, നമ്മള് ബാംഗ്ലൂർ പോവാ”
“ഞാനില്ല.”
ആ മറുപടിയിൽ സുനീർ ഞെട്ടി പണ്ടാറടങ്ങി. ‘ഷിബു! നോ വേ!!’.
“മൃണാളിനിടെ പ്രസവം ഇന്നാ,
ഈ സമയത്ത് ഞാൻ എങ്ങനെയാടാ വീട്ടിൽ നിന്ന് വിട്ട് നിൽക്കാ?”
പ്രാരാബ്ദം! ട്രിപ്പ് അവിടെ കരിഞ്ഞു.
“സാരമില്ലെടാ…. അതാണല്ലോ മുഖ്യം, നടക്കട്ടെ.”
വിഷമത്തോടെയാണെങ്കിലും സുനീർ ഫോണ് വെച്ചു.

ഉടനെ വരുന്നു മനാഫിൻറെ കോൾ.
“അളിയാ ഞങ്ങള് വണ്ടിയെടുത്ത് പുറപ്പെട്ടു, ഹോട്ടലും ബുക്ക് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്”
ശുഷ്കാന്തിടെ വല്യച്ഛൻ!
സുനീർ അവരെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി.
സാഹചര്യം അതായതുകൊണ്ട് മനാഫിന്, വന്ന ദേഷ്യം തിരിച്ച് വിഴുങ്ങേണ്ടി വന്നു.

വൈകുന്നേരം ഫേസ്‌ബുക്കിൽ ഓരോരുത്തരുടെ ന്യൂയർ ആഘോഷങ്ങളുടെ ഫോട്ടോ കണ്ടപ്പോഴുണ്ടായ വിഷമത്തിൽ സുനീർ വീണ്ടും ഷിബുവിനെ വിളിച്ചു
“പ്രസവിച്ചോ?”
(ആത്മഗതം: പ്രസവിച്ചു കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ ഫോർട്ട് കൊച്ചിയെങ്കിലും പോവാമായിരുന്നു…)
“ഇല്ലെടാ, വേദന തുടങ്ങി.”
“ഉം…ബ്ലഡ് വല്ലതും ആവശ്യം വന്നാൽ വിളിക്ക്”

സൂര്യനും അസ്തമിച്ചു പ്രതീക്ഷകളും അസ്തമിച്ചു. പക്ഷെ പുതുവർഷത്തിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെക്കുന്നത് കാമുകിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടുകൊണ്ടാവണം എന്നൊരു ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു സുനീറിന്. അതിനുവേണ്ടി അവൻ രാത്രി പതിനൊന്നരയ്ക്ക് തന്നെ പെണ്ണിനെ വിളിച്ച് സംസാരം തുടങ്ങി. വേറെ വിഷ് കാരൊന്നും വിളിച്ച് ഇടയിൽ കേറില്ലല്ലോ, ഏത്? പക്ഷെ കൃത്യം പതിനൊന്നേ അമ്പത്തി ഒമ്പതിന് ഫോണിൽ ഒരു കോൾ, ഷിബുവാണ്. സുനീർ കാമുകിയുടെ കോൾ കട്ട് ചെയ്ത് ഷിബുവിനെ തിരിച്ച് വിളിച്ചു.
“എടാ എന്താ?”
“മൃണാളിനി പ്രസവിച്ചു.”
“എന്ത് കുട്ടിയാ?”
“മൂരിക്കുട്ടി”
“മൂരിയാ!!!?”

കാര്യം അറിഞ്ഞപ്പോൾ കയറുപൊട്ടിച്ചത് മനാഫാണ്, “സ്വന്തം മോന് ഷിബു എന്ന് പേരിട്ട്, വീട്ടിലെ പശുവിനെ മൃണാളിനി എന്ന് വിളിക്കുന്ന അവന്റെ അച്ഛന്റെ പ്ലോട്ട് ട്വിസ്റ്റ്.”

ഈ ഇരട്ടപ്പേര് എന്ന് പറയുന്നത് തിണ്ടലം അർഷാദിന്റെ ഗാനമേള പോലെയാണ്, എപ്പൊ വരുമെന്നോ എന്തൊക്കെ കേൾക്കേണ്ടിവരുമെന്നോ മുൻകൂട്ടി പറയാൻ പറ്റില്ല.

‘ഹരേവാ ശിങ്കാരിമേളം’ ട്രൂപ്പ് പ്രൊപ്രൈറ്റർ സുകുമാരൻ, ഒരു ഉന്നം തെറ്റാതെ വന്ന വൈകുന്നേരത്ത് അമ്മയോട് ചായക്ക് ഓർഡർ ചെയ്ത് വീടിന്റെ മുറ്റത്തിറങ്ങി ഉലാത്തുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അങ്ങോട്ട് ഹരേവായുടെ മാർക്വീ പ്ലെയർ രമണൻ ശിങ്കാരി മേളം കോസ്റ്റ്യൂമില് ഓടി വരുന്നത്, വിത്ത് നോട്ടുമാല. മേലേ കാവിലെ ഉത്സവത്തിന് ഫൈറ്റേഴ്‌സ് ക്ലബിന്റെ വരവിന് കൊട്ടാൻ പോയവൻ ഇങ്ങോട്ടെന്തിനാ വരുന്നത് എന്ന് സുകുമാരൻ വണ്ടറടിച്ചു.

“ആശാനേ ഇവിടെ തോട്ടി ഉണ്ടോ?”

“നീയെന്താ കൊട്ടാൻ പോവാതെ മാങ്ങ പറിക്കാൻ പോവാണോ?”

“കൊട്ടുന്നിടത്ത് നിന്നാ വരുന്നത്, ബാക്കി കൊട്ടാൻ ഒരു തോട്ടി വേണം”

“ശിങ്കാരിമേളം കൊട്ടാൻ എന്തിനാടാ തോട്ടി?”

“നമ്മടെ ആ ചെണ്ട മോളിലേക്ക് എറിഞ്ഞ് തിരിച്ച് പിടിക്കണ ആ ഹിറ്റ് ഐറ്റമില്ലേ, അത് കളിച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പൊ എന്റെ ചെണ്ട മാത്രം തിരിച്ച് വന്നില്ല. മോളില് തങ്ങി ഇരുന്നു!!”

സുകുമാരൻ തലയിൽ കൈവെച്ചിരുന്നു. ‘കൂട്ടത്തില് മര്യാദയ്ക്ക് കൊട്ടാൻ അറിയുന്ന ഒരേയൊരുത്തനാണ്, ഇവനും കൂടി ഇങ്ങനെ തുടങ്ങിയാൽ താനെങ്ങനെ ശിങ്കാരിമേളത്തിനു കൊടുത്ത സമഗ്രസംഭാവനയ്ക്കുള്ള പദ്മശ്രീ വാങ്ങിക്കും?’ എന്ന് കുണ്ഠിതപ്പെട്ടു.

“ഇനി മരം കേറാൻ അറിയുന്നവരെ ട്രൂപ്പിൽ എടുത്താ മതി മോനെ”.
ചായയും കൊണ്ട് വന്ന അമ്മയുടെ മനസ്സുവായിച്ചുള്ള പഞ്ച്.

‘ആ… ഭാഗ്യം. എറിഞ്ഞ ചെണ്ട മുകളിൽ തന്നെയുണ്ടല്ലോ, വല്ല ഇന്റർ സ്റ്റേറ്റ് ലോറിയിലും പോയി വീണിരുന്നെങ്കിലോ?’ എന്ന് സ്വയം ആശ്വസിച്ച് സുകുമാരൻ തോട്ടി എടുത്തുകൊടുത്ത് ശിഷ്യനെ അനുഗ്രഹിച്ചുവിട്ടു.

‘എന്നാലും ഏത് മരത്തിലായിരിക്കും ആ ചെണ്ട തങ്ങിയിരുന്നത്’ എന്ന ആലോചനയോടെ സുകുമാരൻ ആ ചായ ഗ്ളാസ് കാലിയാക്കും മുൻപ് വീട്ടിലേക്ക് അടുത്ത ഓട്ടക്കാരൻ വന്നു.
“സുകുമാരേട്ടാ…… സുഗുണന് ഷോക്കടിച്ചു!”

“ഷോക്കോ?”

“ഇലക്ട്രിക് ലൈനിലിരിക്കുന്ന ചെണ്ട തോട്ടികൊണ്ട് എടുക്കാൻ നോക്കിയതാ”
ഹരേവാ! മാർക്യീ പ്ളേയറുടെ ഇലക്ട്രിഫൈയിങ്ങ് പെർഫോമൻസ്!!

കറണ്ടും കമ്പിയിൽ കുടുങ്ങിയ ചെണ്ട എടുക്കാൻ ശിഷ്യന് തോട്ടി കൊടുത്തുവിട്ട സുകുമാരന്, സ്പോട്ടില് പേര് വീണു, തോട്ടി സുകുമാരൻ!
ഐ റിപ്പീറ്റ്, ഈ ഇരട്ടപ്പേര് എന്ന് പറയുന്നത് തിണ്ടലം അർഷാദിന്റെ ഗാനമേള പോലെയാണ്, എപ്പൊ വരുമെന്നോ എന്തൊക്കെ കേൾക്കേണ്ടിവരുമെന്നോ മുൻകൂട്ടി പറയാൻ പറ്റില്ല.

കോളേജിൽ, രണ്ടാമത്തെ ഹവറു കഴിഞ്ഞുള്ള ഇന്റർവെല്ലിന്റെ സമയത്ത്, മെയിൻ ബ്ലോക്കിന്റെ ശ്രീലങ്ക പോലെ കിടക്കുന്ന മിൽമ ബൂത്താണ് രംഗം.
ഇനിയും പുറത്ത് വിട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഞങ്ങളുടെ ഒരു തീസിസിന്റെ ഭാഗമായി, ലൈം കുടിക്കുന്ന പെണ്കുട്ടികളുടെ എണ്ണം എടുത്തുകൊണ്ട് നിൽക്കുമ്പോഴാണ്, സഹ ക്ലാസുകാരനായ അവൻ 1080×720 പിക്സലിൽ നടന്നുവരുന്നത് കാണുന്നത്. നമ്മക്കീ അബദ്ധം പറ്റലിന്റെ അസ്കിത ഉള്ളതുകൊണ്ട് ഒന്നു കുശലാന്വേഷണം നടത്താൻ തോന്നുമല്ലോ,
“എന്താടാ ലേറ്റ് ആയേ?”

“ഒന്നും പറയണ്ട. കുമ്പിടിയിൽ നിന്ന് മലമക്കാവ് വരാൻ രണ്ട് റൂട്ടാണുള്ളത്. മണ്ണിയംപെരുമ്പലത്ത് നിന്ന് റൈറ്റ് എടുത്ത് പോവുന്ന വഴിയാണ് കിലോമീറ്റർ ലാഭം. എന്നിട്ടും കുട്ടാട്ടെ സന്തോഷേട്ടൻ ആനക്കര വഴി കറങ്ങി പോയി, എന്തോണ്ടാ?

ഇവിടെ സന്തോഷേട്ടൻ ആരാന്ന് മനസ്സിലായിട്ടില്ല, അപ്പഴാണ് (ആത്മഗതം) “പാസ്”

“ഐഡിയ സ്റ്റാർ സിംഗർ ഒഡീഷന് പോയ ഉമേഷിന്റെ വീട്ടിൽ പടക്കം കൊണ്ടോയി കൊടുക്കാൻ, ഒഡീഷൻ കിട്ടുമ്പൊ അപ്പൊ പൊട്ടിക്കാൻ. സന്തോഷേട്ടൻ പോവുന്ന വഴി കുട്ടൻ മാഷിന്റെ അനിയൻ ബൈക്കിന്‌ ലിഫ്റ്റ് ചോദിച്ചു. കുട്ടിയോളല്ലേ, ബൈക്ക്മ്ന്ന് വീണ് കാല് പൊളിയണ്ടല്ലോ എന്ന് കരുതി സന്തോഷേട്ടൻ ലിഫ്റ്റ് കൊടുത്തില്ല. ആ വിഷമത്തിന് അവൻ പിന്നാലെ വന്ന നമ്മടെ ഉത്തമേട്ടന്റെ ഓട്ടോയിൽ കേറി വീട്ടിലേക്ക് വിടാൻ പറഞ്ഞു. പിന്നെ അവരുടെ ഓട്ടോർഷ അമ്പലകുളത്തിന് അടുത്ത് എത്തുമ്പൊ കാണുന്നത് എന്താ? സന്തോഷേട്ടൻ ജമന്തി ചേച്ചിക്ക് ലിഫ്റ്റ് കൊടുക്കുന്നു!”

‘ജമന്തി ചേച്ചി ബൈക്കിൽ നിന്നു വീഴുമായിരിക്കും’, എന്റെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു. എവടെ, അതും ഉണ്ടായില്ല.

“ഇത് കണ്ട ദേഷ്യത്തിൽ ചെക്കൻ ഉത്തമേട്ടനോട് അവരെ ഓവർടേക്ക് ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞു. ഉത്തമേട്ടൻ ഒരു കത്തിക്കല്…. ചെക്കനറിയില്ലല്ലോ കൂട്ടകടവ് ഉള്ള അബ്ദുന് കൈക്കൂലി കൊടുത്തിട്ടാണ് ഉത്തമേട്ടന് ലൈസൻസ് കിട്ടീത് ന്…. വണ്ടി കണ്ഡ്രോള് പോയി സൂരജിന്റെ മുറ്റം വഴി മാനുക്കയുടെ പറമ്പിലേക്ക് ഒറ്റ പോക്ക്…. ഉത്തമേട്ടൻ മാനുക്കയുടെ പറമ്പില് ആദ്യം കണ്ട കവുങ്ങിലിടിച്ച് വണ്ടി നിർത്തി.”

“നീയും നിർത്തടാ! ഇതിലെന്താടാ നിന്റെ റോള്?”

“ഞാൻ എന്നും രാവിലെ വരാറുള്ള ബസ് ഓടിക്കുന്നത് മാനുക്കയല്ലേ”

“അതിന്?”

“മാനുക്ക ആ കവുങ്ങിന്റെ മോളിലുണ്ടായിരുന്നു!”

ബസ് വന്നില്ല, അയ്നാണ്. അയ്നാണ് അവനീ തൃത്താല താലൂക്കിലെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന സകലരുടെയും ഓട്ടോബയോഗ്രാഫി സിമ്പലടിക്കാതെ പറഞ്ഞത്.
റിസൾട്ടോ, തിരിച്ച് ക്ലാസിലെത്തുമ്പോഴേക്ക് അവന്റെ തേർഡ് ഹവർ അറ്റന്റൻസ് കൂടി പോയിട്ടുണ്ടാവും, എന്റേം.

ശു കഴിഞ്ഞൊരു ഭം.

എറണാംകുളത്ത് നിന്നും വീട്ടിലേക്ക് പോവാനായി ഇടപ്പള്ളി സ്റ്റോപ്പിൽ ബസ് നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്ന രാത്രി. അത്യാഹിതം അന്ന് സ്വരൂപിന്റെ രൂപത്തിലാണ് വന്നത്. ആകസ്മികമായ കൂട്ടിമുട്ടൽ!
നാല് ഷവർമ്മ ചിലവായ പരിചയം പുതുക്കലിനൊടുവിൽ സ്വരൂപ് പറഞ്ഞു,
“എടാ…നീ വീട്ടിലേക്കല്ലേ? എന്റെ ഒരു ഫ്രണ്ട് ഇന്ന് രാത്രി കോഴിക്കോട്ടേക്ക് കാറിൽ പോവുന്നുണ്ട്, വേണേൽ നിനക്കവന്റെ കൂടെ പോവാം”
“വേണം.”
ഷവർമ്മടെ കാശ് അപ്പൊ ലാഭത്തിലായി. അല്ലേലും ചില ലാറ്റിറ്റ്യൂഡുകളിൽ സ്വരൂപ് മുത്താണ്. അവൻ പിന്നെ എന്നെ സഹായിച്ച ചാരിതാർഥ്യത്തിൽ രണ്ട് ജ്യൂസ് കൂടെ കുടിച്ചു. മുത്തല്ല മുത്തല്ല.

അധികംവൈകാതെ അവന്റെ കൂട്ടുകാരൻ കാറും കൊണ്ട് അങ്ങോട്ടെത്തി. വരിക്കപ്ലാവിന്റെ വണ്ണവും, വാടാനംകുറിശ്ശിയുടെ നിഷ്കളങ്കതയുമുള്ള ഒരു സാധു, കുട്ടേട്ടൻ! ഞങ്ങൾ സ്വരൂപിനോടും എറണാകുളത്തോടും രണ്ട് യാത്ര വെച്ച് പറഞ്ഞു.
അങ്കമാലി വരെ ഞങ്ങൾ പാട്ടും പാടി പോന്നു. പെട്ടെന്ന്, മുന്നിൽ പോയ ഒരു കാറിൽ നിന്നും ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കുപ്പി പുറത്തേക്ക് തെറിക്കുന്നത് കണ്ട് കുട്ടേട്ടൻ വണ്ടിനിർത്തി ഓടിപ്പോയി ആ കുപ്പിയുമായി തിരിച്ച് കാറിൽകയറി. എന്തോ തകരാറു പോലെ. ഞാൻ കാര്യം തിരക്കി,
“എന്താ കുട്ടേട്ടാ?”
“പ്ലാസ്റ്റിക് മാലിന്യം നാടിന് ആപത്താണ്”
ചക് ദേ ഇന്ത്യ!
തകരാറ് കുട്ടേട്ടനാണ്!!
ഞാൻ ഉടനെ ഫോണെടുത്ത് സ്വരൂപിന് ടെക്സ്റ്റ് ചെയ്തു.
“എടാ, ഇയാളെന്താ ഇങ്ങനെ?”
“അയാള് അങ്ങനെയാടാ….”
“എങ്ങനെ?”
“അങ്ങനെ! പണ്ട് ജിംഗാന ജിമ്മില് ട്രൈസെപ്സിന് കളിച്ചോണ്ടിരിക്കുമ്പൊ ഡമ്പല് മണ്ടയ്ക്ക് വീണ് കിളി വന്നതാ”
“കിളി വന്നതോ?!”
“അതെ, ജനിച്ചപ്പൊ കിളി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ വന്നപ്പൊ രണ്ടു കിളി അധികം വന്നു!!”

ഞാൻ സീറ്റ് ബെൽറ്റിട്ട് രാമനാമം ചൊല്ലി ഇരുന്നു. കുന്ദംകുളം കഴിഞ്ഞ് പെരുമ്പിലാവ് എത്തും മുൻപ് അതാ അടുത്തത്. കുട്ടേട്ടൻ വീണ്ടും എന്തോ കണ്ട് വണ്ടി സഡൻ ബ്രെയ്ക്കിട്ടു റിവേഴ്‌സെടുത്തു.
എന്താ കണ്ടത്? റോഡിന്റെ ഓരത്ത് വെറുതെ മരിച്ചു കിടക്കുന്ന ഒരു പട്ടി.
“നമുക്കതിനെ അതിനെ കുഴിച്ചിടണം!”
എന്റെ അഡ്രിനാലിൻ ഗ്രന്ഥി ഒരു കുരവയിട്ടു. ഞാൻ സമയമൊന്നു നോക്കി, മുതുപാതിര പതിനൊന്നര! കുഴിച്ചിടാൻ പറ്റിയ സമയം.
“കുട്ടേട്ടാ, റോഡിന്റെ അറ്റത്തല്ലേ അത് കിടക്കുന്നത്, ആ ഭാഗത്തൊക്കെ കൂടി ആര് വണ്ടി ഓടിക്കാനാ”
“ചില അവന്മാര് അതിലൂടെയേ ഓടിക്കൂ…ആ പട്ടിയല്ല, ഒരു പട്ടിയും റോഡിൽ വണ്ടികയറി ആരഞ്ഞരഞ്ഞു പോവുന്നത് എനിക്ക് കണ്ടുനിൽക്കാൻ പറ്റില്ല. ശവശരീരങ്ങളൊട് നമ്മള് നീതി കാണിക്കണം”
വേറെ വർത്താനം ഉണ്ടായില്ല. ഞങ്ങൾ വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി ഒരു കൈകോട്ട് സംഘടിപ്പിക്കാനായി അടുത്ത് കണ്ട വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നു. കുട്ടേട്ടൻ ബെല്ലടിച്ചു, ഞാൻ രണ്ട് സ്റ്റെപ്പ് മാറി നിന്നു. നട്ടപാതിരായ്ക്ക്, സ്വസ്ഥമായി ഇങ്ങനെ ഉറങ്ങികിടക്കുമ്പോ, ഒരുത്തൻ വന്ന് വാതില് മുട്ടീട്ട്, “കൈക്കോട്ടുണ്ടോ ചേട്ടാ ഒരെണ്ണം എടുക്കാൻ?” എന്ന് ചോദിച്ചാൽ ആരായാലും എടുത്ത് കൊടുക്കില്ലേ, മാധ്യമാവതി രാഗത്തിൽ ഒരാട്ടും, നാലും അഞ്ചും എട്ട് പുളിച്ച തെറിയും.
കുട്ടേട്ടൻ അതും വാങ്ങി പോക്കറ്റിലിട്ടു അടുത്ത വീട്ടിലേക്ക് യാതോരു സങ്കോചവുമില്ലാതെ നടന്നു. എനിക്ക് ആ സാധനമുണ്ടായിരുന്നത് ഞാൻ ചോദിച്ചു,
“കുട്ടേട്ടാ….ഇനിയിപ്പൊ ഈ വീട്ടുകാരെയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കണോ?”
“ശരിയാ, ബുദ്ധിമുട്ടിക്കണ്ട; ഞാൻ അവരോട് ചോദിക്കാതെ പോയി കൈകോട്ട് എടുത്തിട്ട് വരാം!!”
ഞാൻ പിന്നെ കൂട്ടുപോയില്ല.

കുട്ടേട്ടൻ ഒരു കൈക്കൊട്ടും കൊണ്ടുവന്ന് പട്ടിയെ നോക്കി ഒരു നിമിഷം നിന്നു. മൗന പ്രാർത്ഥനയായിരിക്കണം. പിന്നെ അതിനെ അങ്ങ് കോരി എടുക്കലും, പട്ടി കുട്ടേട്ടനെ ചാടി ഒരു കടി കടിച്ചതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.
“ഓടിക്കടാ, പട്ടി ചത്തിട്ടില്ല!” എന്ന് കുട്ടേട്ടൻ വിളിച്ചുപറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഞാൻ കാറിനുള്ളിലെത്തിയിരുന്നു. ഞങ്ങൾ വണ്ടിയെടുത്ത് പോരുമ്പോഴും പട്ടി അവിടെനിന്ന് കുട്ടേട്ടനെ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”ഒന്ന് കിടന്നുറങ്ങാനും സമ്മതിക്കില്ലേടാ മനുഷ്യന്റെ മോനേ…” എന്നായിരിക്കും.

കൂടുതൽ അനിഷ്ട സംഭവങ്ങളൊന്നും റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യാതെ വീടെത്തി. ഷെയ്ക്ക് ഹാന്റ് ചെയ്ത് പിരിയാൻ നേരം കുട്ടേട്ടൻ പറഞ്ഞു,
“ഇത് വേണമെങ്കിൽ നീ എടുത്തോ ട്ടോ”
ഞാൻ നോക്കി, ബാക്ക് സീറ്റിലിരിക്കുന്നു ആ കൈക്കോട്ട്!! കടി കിട്ടിയ വെപ്രാളത്തിൽ അളിയൻ അതും കൊണ്ടാണ് ഓടി കാറിൽ കേറിയത്!
ആ സെക്കന്റിൽ ഒരു ഫ്‌ളാഷ് ന്യൂസാണ് എന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞത്,
‘കൈക്കോട്ട് മോഷണം, തിരക്കഥാകൃത്ത് അറസ്റ്റിൽ!’

തിരക്കുള്ള ബസ്സിലോ ട്രെയിനിലോ കേറീട്ട്, സീറ്റ് കിട്ടണം എന്ന ത്വര ഉണ്ടെങ്കിൽ, അതൊപ്പിക്കാൻ മറ്റേ സാധനം മസ്റ്റാണ്, ഒബ്സർവേഷൻ.

തൃശൂർ-കണ്ണൂർ ലിമിറ്റഡ് സ്റ്റോപ്പ്. കോഴിക്കോട്ടേക്ക് സഞ്ചരിക്കേണ്ട ഞാൻ, കുറ്റിപ്പുറം സ്റ്റാന്റിൽ നിന്നാണ് ആ വാഗൺ ട്രാജെഡിയിലേക്ക് കേറുന്നത്. കാലുകുത്താൻ ഇടല്ല്യ, എന്നാലും കണ്ടക്ടർ അതിനുള്ളിൽ ഫുഡ്ബോൾ കളികൾ സംഘടിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് കണ്ടക്ടർമാർക്ക് മാത്രം കിട്ടീട്ടുള്ള ഒരു കഴിവാണല്ലോ.

ബസ് വളാഞ്ചേരി എത്തിയപ്പോ മുന്നിലെ സീറ്റിൽ നിന്നെവിടെനിന്നോ ഞാനത് കേട്ടെടുത്തു, “ഉണ്ണിയേട്ടൻ എത്താറായി”
ആഹാ! രണ്ടു നിർമ്മാല്യം തൊഴുത സന്തോഷം!! ഇതാണ് ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞ മറ്റേ ഐറ്റത്തിന്റെ ഗുണം. പിന്നൊന്നും നോക്കീല, ഞാൻ ഓതിരം ചാടി, കടകവും മണ്ഡലവും പുറത്തെടുത്ത് ആ സീറ്റിന്റെ അടുത്തെത്തി റെഡ്യായി നിന്നു.

പുത്തനത്താണി എത്തി, അനക്കമൊന്നുമില്ല.
കോട്ടക്കൽ. സെയിം പിച്ച്. ഫോണ് മാത്രം വരുന്നുണ്ട്,
“എത്താറായി… ഉണ്ണ്യേട്ടൻ എത്താറായടാ”.
‘ഹാവൂ’, ഞാൻ ഇറയത്ത് വെച്ചിരുന്ന ബാഗ് കയിലെടുത്ത് പിടിച്ച്, തൊട്ടടുത്ത സെക്കന്റിൽ ഇരിക്കാനായുള്ള ആ പോസിട്ട് നിന്നു.

സ്റ്റോപ്പുകളിങ്ങനെ കടന്നുപോയി, പക്ഷെ ഉണ്ണ്യേട്ടൻ എങ്ങോട്ടാണ് എത്തുന്നതെന്ന് മാത്രം എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
കൊളപ്പുറം. “ഉണ്ണ്യേട്ടൻ എത്താറായെന്ന്”
യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി. “ഉണ്ണ്യേട്ടൻ ഇപ്പൊ എത്തും”
കാക്കഞ്ചേരി. “ദേടാ, ഇപ്പൊ എത്തും”
രാമനാട്ടുകര. “വന്നു,വന്നു…. നീ വീട് പൂട്ടി ഇറങ്ങിക്കോ”
ഫറൂക്ക്. “ഉണ്ണിയേട്ടൻ എത്തി, നീ വണ്ടിയിൽ കേറി ഇരുന്നോ, എത്തി”

എന്റെ കൂടെ കേറിയവരും, ശേഷം കേറിയവരും വരെ ഇരുന്നു. ഞാൻ മാത്രം ഇങ്ങനെ ആൽഫാമുണ്ടാക്കാൻ നിർത്തിയ കോഴിയെ പോലെ ആ നിൽപ്പ് നിന്നു.

പിന്നെന്താ… ബസ് കോഴിക്കോട് സ്റ്റാന്റിലെത്തി. ഞാൻ ആ ഉണ്ണിട്ടാട്ടനെ ഒരു നോട്ടം നോക്കി. ഇല്ല, എഴുന്നേറ്റിട്ടില്ല.
വന്ന കലിപ്പിന് ടോണിൽ ഇത്തിരി സർക്കാസം കൂട്ടിക്കേറ്റി ഞാൻ പറഞ്ഞു, “ബസ് കോഴിക്കോട് എത്തിയിട്ടുണ്ട് ട്ടോ”
“ഞാൻ കണ്ണൂർക്കാ!!”
എന്റെ സാന്ദ്രകല്ലോലങ്ങൾ ചിതറിയോടി.

ഞാൻ സ്റ്റെപ്പിറങ്ങി പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും അയാൾ ഫോണിലായിരുന്നു
“ഇതടാ… ഇവിടെ എത്തിയെടാ, ഉണ്ണ്യേട്ടൻ തൊട്ടടുത്ത് എത്ത്യടാ…”
ഞാൻ അപ്പൊ ഓർത്തത് എന്നെക്കുറിച്ചല്ല, ഫോണിന്റെ അങ്ങേതലയ്ക്കിലുള്ള ആ ജന്മത്തെ കുറിച്ചായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ലേശം ആശ്വാസം കിട്ടി. അതുകൊണ്ടു മാത്രം.

2007, വട്ടംകുളം ഐഎച്ച്ആർഡിയിൽ പ്ലസ്റ്റു അടുപ്പത്ത് വെച്ച് തിളയ്ക്കാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന കാലം. മൊബൈൽഫോണൊക്കെ ഓരോരുത്തരായി സ്വന്തമാക്കി വരുന്നതേയുള്ളൂ. അപ്പോഴേക്കും അതുണ്ടാക്കുന്ന പുകിലുകളും തുടങ്ങി.
ഇന്റഗ്രെഷനിൽ ഉണ്ടകുടുങ്ങിയ ശേഷമുള്ള ഒരു ലഞ്ച് ബ്രെക്ക്, നീതു ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് ഒരു മൊബൈൽ നമ്പറും കൊണ്ടുവന്നു. അവളെ രാത്രി വിളിച്ച് ശല്യപ്പെടുത്തുന്ന ഒരുത്തന്റെ നമ്പർ. സംഭവം ഒരു ക്വട്ടേഷനാണ്, അവനെ വിളിച്ച് തെറി പറയണം, പിന്നീടവന് ഫോണിലേക്ക് നോക്കാൻ വരെ വിരക്തി തോന്നുന്ന തെറി. ഹരം! ഏറ്റു.
കോയിൻബോക്‌സിൽ ഡീസലടിക്കാൻ വേണ്ടി നീതു ഒരുർപ്പ്യടെ അഞ്ച് കോയിനുകളും തന്നു. ഒരു രൂപയുടെ തെറി പറഞ്ഞ് ബാക്കി നാല് രൂപയ്ക്ക് സെന്റർഫ്രഷ് വാങ്ങിയാലോ എന്നൊരു ഓപ്‌ഷൻ ഞങ്ങൾക്ക് തോന്നാതിരുന്നില്ല. പക്ഷെ അത് ചെയ്യാതെ ഞങ്ങൾ നാലും പുറത്തേക്ക് നടന്നു. എന്തോണ്ടാ? ആത്മാർഥത, വെറും ആത്മാർഥത!
ഇക്കാടെ കടയിലെ ചൂട് പൊറോട്ടയും, ബീഫിന്റെ ഗ്രെവിയും തന്ന എനർജിയിൽ ഞങ്ങൾ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്ത് ഒരറ്റത്തുനിന്ന് തുടങ്ങി. ചെക്കൻ മറ്റേയറ്റത്തുനിന്ന് ദയനീയമായി എല്ലാം ഏറ്റുവാങ്ങി. രണ്ടു കോയിൻസ് കഴിഞ്ഞിരിക്കെ, ഞങ്ങൾ സമ്പൂർണ്ണ വിജയത്തിനരികെ നിൽക്കെ, സംഭവം തിരിഞ്ഞു. അവൻ ഓടി അങ്ങാടിയിലോ കളിസ്ഥലത്തോ എത്തിയിട്ടുണ്ടാവണം, അവിടുന്നിങ്ങോട്ട് മൂന്നു നാല് ശബ്ദത്തിൽ വെറൈറ്റി തെറികൾ വന്നുതുടങ്ങി. ഞങ്ങൾ വീക്കായികൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് സൂചിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ഞങ്ങളുടെ തെറികൾക്ക് റിപ്പീറ്റേഷൻ വന്നുതുടങ്ങി.
ഈ വൈകിയ വേളയിലാണ് നായകൻറെ എൻട്രി. ബി ക്ലാസിലെ ചക്കര (സാങ്കൽപിക നാമമാണ്, പക്ഷെ ആളൊരു ചക്കര ആയതുകൊണ്ട് ചക്കര ന്ന് വിളിക്കാം) എങ്ങോട്ടോ പോവുകയായിരുന്ന അളിയൻ ഞങ്ങളെ കണ്ട് ഫോണിന് അടുത്തേക്ക് വന്നതാണ്. ഞങ്ങൾ വിളിക്കുന്നത് തെറിയാണെന്നു മനസ്സിലായപ്പോൾ മച്ചാൻ ‘ഇങ്ങോട്ട് താ’ ന്ന് പറഞ്ഞു ഫോൺ പിടിച്ചൊരു വാങ്ങലായിരുന്നു.
ആനന്ദഭൈരവിയിൽ തുടങ്ങി, മാധ്യമാവതിയാണെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ച് ഖരഹരപ്രിയയിൽ അവസാനിക്കുന്ന ഒരു നെടുനീളൻ തെറി! പുളകം!!
പിന്നെ വെണ്ടയ്ക്ക, തക്കാളി, ബീറ്റ്റൂട്ട്, ക്യാരറ്റ് തുടങ്ങിയ പച്ചക്കറികൾ ചേർത്ത് സെക്കൻഡ് ഗിയർ. അവന്മാരുടെ പത്തുതലമുറ മുന്പുള്ളവർ വരെ കുഴിയിലിരുന്ന് ചെവിപൊത്തിക്കരയുന്ന തേർഡ് ….
മോനെ! രംഗായിലേ… ഇബ്രാഹിക്കടെ കടയിലേക്ക് ഉപ്പിലിട്ട മാങ്ങയും അച്ചാറുമൊക്കെ വാങ്ങാൻ വന്ന എട്ടാംക്ലാസുകാരെ വിരട്ടി വാങ്ങിയ ഒറ്റരൂപാ കോയിനുകൾ ഫോണിലേക്ക് ഞങ്ങൾ ആവേശത്തോടെ വാരികോരിയിട്ടു… അങ്ങേ തലയ്ക്കൽ അവര് നാലഞ്ച് പേരുണ്ടായിട്ടും ചക്കരയോട് അടിച്ചുനിൽക്കാൻ പറ്റിയില്ല.
‘മേലാൽ ഇതാവർത്തിക്കരുത്’ എന്നൊരു താക്കീത് കൂട്ടിച്ചേർത്ത് ഫോൺ വെച്ചശേഷം അവൻ ഞങ്ങളോട് ചോദിച്ചു,
“അല്ലാ… എന്തിനാ ഇപ്പൊ നമ്മളവരെ തെറി വിളിച്ചേ?”
ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാരും പോയപ്പോ ഞാൻ മാത്രം അവിടെ ചുറ്റിപറ്റി നിന്നു. എന്തിനാ? എന്റെ കയ്യിൽ ബാക്കിയായ രണ്ടു രൂപകൊണ്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് പൈനാപ്പിൾ ഉപ്പിലിട്ടത് വാങ്ങാൻ. അപ്പോഴാണ് ആ കോയിൻ ബോക്സ് ബെല്ലടിക്കുന്നത്. ഫോൺ ഞാൻ തന്നെ എടുത്തു, അവന്മാരായിരുന്നു… ഒരേയൊരു വാക്യം, “ഇന്നത്തെ ദിവസത്തിന് ഒരു വൈകുന്നേരം കൂടി ബാക്കിയുണ്ട്”. വെറും പഞ്ച്! കിടുക്കികളഞ്ഞു.
ആ പറഞ്ഞ വൈകുന്നേരമായി.. വീടിനു മുന്നിലെ സ്റ്റോപ്പിൽ ബസ്സിറങ്ങിയ ചക്കരയെ ഒരു സംഘം വളഞ്ഞു. ഏയ് പേടിക്കണ്ട… പേടിക്കണ്ട.. അവന്റെ കൂട്ടുകാര് തന്നെയായിരുന്നു.
“എടാ..ഉച്ചക്ക് നമ്മളെ വിളിച്ചൊരു ടീം തെറി പറഞ്ഞെടാ…ഞങ്ങള് നീ വരാൻ വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു”
ചക്കര വീണ്ടും തിളച്ചു
“നമ്പർ താടാ”.
ബെല്ലടിച്ചത് അതേ കോയിൻബോക്സ്. കടക്കാരനായിരുന്നു ഫോണെടുത്തത്.
ചക്കര അലറി, “ആരാടാ ഇത്?”
“ഇത് കോയിൻബോക്‌സാണ്”
“കോയിൻബോക്സോ, എവിടുത്തെ കോയിൻബോക്സ്?”
“വട്ടംകുളം ഐഎച്ച്ആർഡിയുടെ അടുത്തുള്ള കോയിൻബോക്‌സ്”
ചക്കര വേഗം ഫോൺ വെച്ചു.
“അത് നോർത്ത് ഇന്ത്യയിൽ എവിടെയോ ആണെടാ… അവന്മാർ പേടിച്ചിട്ട് നമ്പർ ഡൈവേർട്ട് ചെയ്തതാവും”

ഹലോ.
ഹലോ, സാർ ഇത് മാട്രിമോണിയിൽ നിന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.
ആ, ഞാൻ നിങ്ങളെ അങ്ങോട്ട് വിളിക്കാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
എന്താ സർ?
നിങ്ങടെ മാട്രിമോണിയലിന്റെ ഹോംപേജിലുള്ള ആ മോഡലിന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞതാണോ?
.
.
.
.
.
നിശബ്ദത. നിശ്ശബ്ദതടെ അറ്റം !!

ജനറേട്ടറിൽ പെട്രോള് കഴിഞ്ഞോ എന്ന് തീപ്പെട്ടിയുരച്ച് നോക്കി, ഇഹലോകവാസം വെടിപ്പായിട്ട് വെടിഞ്ഞ സുന്ദരേട്ടന് ഒരു മോനുണ്ട്, ഷാജി. ‘ഷാജിക്ക് ഒരു സ്റ്റാൻഡേർഡ് ഇല്ല’ എന്ന് എല്ലാരും പറഞ്ഞപ്പൊ, റോയൽ എൻഫീൽഡ് സ്റ്റാൻഡേർഡ് വാങ്ങി, ‘ഷാജിക്ക് സ്റ്റാൻഡേർഡ് ഉണ്ട്’ന്ന് മാറ്റി പറയിച്ച ഷാജി.
ആ സെയിം ഷാജിയാണ് ദേ നടുറോഡിൽ ബ്ലാഡറ് പൊട്ടിയ രണ്ടാം നമ്പർ ബോളിനെപോലെ ചോര ഒലിപ്പിച്ച് കിടക്കണത്. സ്റ്റാൻഡേർഡ് ചക്രമുരുട്ടികൊണ്ട് അപ്പുറത്തും കിടപ്പുണ്ട്.
ഈ കാഴ്ച ആദ്യം കണ്ടത് നമ്മടെ സുരേട്ടനായിരുന്നു. ഹരം! സുരേട്ടൻ ബേജാറോടെ വാരിയെടുത്ത് വണ്ടിയിൽ കേറ്റുമ്പൊ ഷാജിയുടെ ബോധം മൂന്നേ മൂന്ന് വാക്കുകളെ പറഞ്ഞുള്ളൂ… “ബേബി…… ബേബി…… ബേബി.”
പിന്നാലെ അത് കെട്ടു, ബോധം.
സുരേട്ടൻ ഉടനെതന്നെ തെക്കും വടക്കുമുള്ള അങ്ങാടിയിലെ ചെക്കന്മാരെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു
“മക്കളേ…ബേബിന്ന് പേരുള്ള ഒരു വണ്ടി കണ്ടാ അപ്പൊ തടഞ്ഞോ, കാര്യമൊക്കെ സുരേട്ടൻ പിന്നെ പറയാം”
പാരഡൈസ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ വെച്ച് ഏതാണ്ട് രണ്ട് രണ്ടര മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞാണ് സ്റ്റാൻഡേർഡ് ഷാജിയുടെ അമ്പിളി മാറുന്നത്. ഷാജിടെ കൃഷ്ണമണി ആദ്യം കണ്ടത് സുരേട്ടനെ തന്നെയായിരിന്നു.
“ഷാജ്യേ..പെട്ടെന്ന് പറ, അന്നെ ഇടിച്ചത് ഓട്ടോർഷയാണോ, ലോറിയാണോ ?”
“രണ്ടുമല്ല. ഞാൻ നമ്മടെ സുകുവേട്ടന്റെ മോള് സുമിനെ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോ ബാലൻസ് തെറ്റി വീണതാ..”
പുരികം മേലോട്ട് പോയ സുരേട്ടൻ ബെഡിൽ വന്നിരുന്നു, “പിന്നെന്തിനാടാ നീ ബേബി ബേബി ന്ന് നെലോളിച്ചോണ്ടിരുന്നത്”?
“അത് ഞാൻ എന്നെ
ബേബി ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടോവാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ, എന്റെ മെഡിക്കൽ ഇൻഷൂറൻസ് അവിടെ മാത്രേ എടുക്കൂ..”
സുരേട്ടൻ മുണ്ട് മടക്കികുത്തികൊണ്ട് എണീറ്റു “ഇപ്പോതന്നെ ഞാൻ കൊണ്ടോവാട്ടോ…ആദ്യം ചെക്കന്മാര് രണ്ടരമണിക്കൂറായി തടഞ്ഞുവെച്ച ബേബിന്ന് പേരുള്ള ഒരു ഓട്ടോർഷയും, രണ്ടു ലോറികളും ഒന്ന് പറഞ്ഞുവിടട്ടെ..”

© 2018 Deepu Pradeep

Theme by Anders NorénUp ↑